Dog of God

Σε ένα λετονικό χωριό του 17ου αιώνα, κυριαρχούν η ασταμάτητη βροχή και το ατελείωτο μεθύσι. Όταν η κλοπή ενός ιερού κειμηλίου πυροδοτεί κατηγορίες για μαύρη μαγεία, εμφανίζεται ένας 80χρονος αυτοαποκαλούμενος λυκάνθρωπος, γνωστός ως ο Σκύλος του Θεού, φέρνοντας μαζί του ένα μυστηριώδες δώρο: τους Όρχεις του Διαβόλου. Η άφιξή του πυροδοτεί μια αλυσίδα απρόβλεπτων γεγονότων που κορυφώνεται σε ένα ξέφρενο ρέιβ όργιο, μεταμορφώνοντας το χωριό σε μια φρενίτιδα καταπιεσμένων επιθυμιών που «απασφάλισαν».

To «Dog of God» αν μη τι άλλο πιστοποιεί το γεγονός πως ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος εμψύχωσης (animation) εξακολουθεί να διαθέτει ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά και όραμα για την υλοποίησή τους με τη μορφή πρωτότυπων, πειραματικών, προκλητικών ταινιών. Υβρίδιο λαογραφικού τρόμου και κατάμαυρης κωμωδίας, το φιλμ των Lauris και Raitis Abele είναι μια σκοτεινή αλληγορία για τη θρησκεία και τις πάσης φύσεως δεισιδαιμονίες, τις οποίες αντιμετωπίζει ως αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Η σύγκρουση της πίστης με την επιθυμία, της ηθικής με τα ένστικτα, βρίσκεται στον θεματικό πυρήνα του φιλμ, το οποίο σχολιάζει με σκωπτική διάθεση την υποκρισία και τη θρησκευτική παράνοια της εποχής όπου εκτυλίσσεται η δράση.

Εντούτοις, αυτό που κυρίως ξεχωρίζει στη συγκεκριμένη ταινία είναι το οπτικό ύφος της. Το «rotoscope animation», αυτή η τόσο ιδιαίτερη και σαγηνευτική τεχνοτροπία των κινουμένων σχεδίων, έχει σαν αποτέλεσμα μερικές εικόνες μοναδικής εικαστικής ομορφιάς και μεγάλης οπτικής γοητείας. Η σκοτεινή χρωματική παλέτα του φιλμ, ο ιδιαίτερος σχεδιασμός των χαρακτήρων και η αλλόκοτη κινησιολογία τους προσδίδουν μια εφιαλτική, απόκοσμη, σχεδόν ονειρική αίσθηση στην ταινία. Παρά τις γερές δόσεις σάτιρας και μαύρης κωμωδίας, το «Dog of God» είναι πρωτίστως μια ταινία τρόμου, και ως τέτοια επιτυγχάνει να προκαλέσει ατόφιες ανατριχίλες με ορισμένες σκηνές της, αντάξιες των καλύτερων στιγμών του είδους. Δεδομένα, το φιλμ απευθύνεται σε ενήλικο κοινό, και όχι σε παιδιά.

Όλα τα παραπάνω, βέβαια, δε σημαίνουν πως η ταινία είναι ελεύθερη αδυναμιών. Άλλωστε, η υποβλητική ατμόσφαιρα και οι καλαίσθητες εικόνες ποτέ δε μετέτρεψαν από μόνες τους ένα κινηματογραφικό έργο σε άξιο λόγου επίτευγμα. Σεναριακά, το «Dog of God» δεν καταφέρνει να βρει την απόλυτη ισορροπία ανάμεσα σε όσα θέλει να πει και να χτίσει μια πειθαρχημένη δραματουργία από την οποία αυτά θα απορρέουν. Από ένα σημείο και μετά, η πλοκή γίνεται αναίτια λαβυρινθώδης και μπερδεύει το θεατή, καθιστώντας την παρακολούθηση ελαφρώς κουραστική. Προφανώς οι δημιουργοί της ταινίας έδωσαν μεγαλύτερη έμφαση στο να προσφέρουν μια ανεπανάληπτη οπτικοακουστική εμπειρία, παρά στη δημιουργία ενός σαφώς προσανατολισμένου story.

Οι παραπάνω αδυναμίες, όμως, δεν είναι σε θέση να στερήσουν από το «Dog of God» το συνολικά θετικό πρόσημο. Πρόκειται για μια θαρραλέα και πρωτότυπη ταινία, η οποία ίσως δεν είναι για όλα τα γούστα, σίγουρα εντούτοις θα συναντήσει το κοινό που θα την ακολουθήσει πιστά. Απευθυνόμενη αποκλειστικά σε θεατές με εκκεντρικό γούστο και όρεξη για ταινίες που αψηφούν τους κανόνες, η λετονική αυτή ταινία έχει οπωσδήποτε μεγάλο ενδιαφέρον. Είναι ένα animation που δε μοιάζει με καμία άλλη ταινία του είδους και θα αιφνιδιάσει ευχάριστα όσους τη δουν νομίζοντας ότι ξέρουν τι να περιμένουν.