Ψηλά Τακούνια

Ενθουσιασμένος από τη συνεργασία του με την Βικτόρια Αμπρίλ στο «Δέσε με!», ο Αλμοδόβαρ της αναθέτει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη ταινία του και παράλληλα αγκαζάρει την παλιά του γνώριμη από τις «Αμαρτωλές Καλόγριες», και σπουδαία θεατρική ηθοποιό, Μαρίζα Παρέδες, θέλοντας να φιλμάρει μία ιστορία μπεργκμανικών απόηχων.

Τα «Ψηλά Τακούνια» ενώνουν τις δυο γυναίκες σε ένα ιλουστρασιόν μελόδραμα που αναδύει αίγλη μέσα από το κάθε του πλάνο. Η προσφιλής αυτή εκδοχή της «Φθινοπωρινής Σονάτας» και των πανίσχυρων δραμάτων του Ντάγκλας Σερκ, που ήταν πάντοτε αγαπητά στον Αλμοδόβαρ, κλείνει μέσα της δυο πολύ βασικά στοιχεία, τακτικά επαναλαμβανόμενα στο έργο του. Το ένα είναι ο χαρακτήρας της επιβλητικής Μπέκι ντελ Παραμό - ένα μοντέλο γυναίκας οικείο στον σκηνοθέτη. Πρόκειται για τη Μητέρα που γέννησαν τα χολιγουντιανά μελό του παρελθόντος και που, στα χέρια του Πέδρο, γίνεται ένα σκληρόκαρδο μητρικό πορτρέτο εγκαταλειμμένο χρόνια από το σύζυγο, το οποίο βγάζει τώρα όλη του την οργή και την πικρία πάνω σε μία εύθραυστη κόρη.

Η Μπέκι των «Τακουνιών» είναι εγωίστρια, ψυχρή και σχεδόν αδιάφορη μπροστά στο παιδί της. Αντίθετα, όμως, με τη μάνα - προκάτοχό της στον «Λαβύρινθο του Πάθους», μοιάζει να εξανθρωπίζεται στο φινάλε, αφήνοντας μια ύστατη έκφραση αγάπης να αγγίξει την καρδιά της Ρεβέκας.

Το άλλο τακτικά εμφανιζόμενο στοιχείο στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη είναι το θέμα της οικογένειας. Ο Αλμοδόβαρ τρέφει ιδιαίτερη αγάπη για τον θεσμό αυτό (όπως, άλλωστε, και για τον αντίστοιχο του γάμου), όμως η δική του αντίληψη απέχει πολύ από το παραδοσιακό μοντέλο που έχουμε όλοι στο μυαλό μας. Ο συνδυασμός πατέρα - μητέρας - παιδιού υπάρχει στις ταινίες του μόνο σε ολότελα μεταλλαγμένες εκδοχές. Αλλά η πιο ακραία εκδοχή βρίσκεται εδώ: η Ρεβέκα διαλέγει σύζυγο και πατέρα του παιδιού της τον άνθρωπο που συνήθιζε να ντύνεται drag και να υποδύεται τη διάσημη μάνα της στη σκηνή!

Στολισμένα με δυο από τους πιο αξιομνημόνευτους χαρακτήρες σε όλο το αλμοδοβαρικό έργο, τα «Ψηλά Τακούνια» αποτελούν ταυτόχρονα μια από τις πιο εικονοκλαστικές του ταινίες, συνεχίζοντας μια νοητή στιλιστική γραμμή που ξεκίνησε από το «Ματαντόρ» και κορυφώθηκε άμεσα με την «Κίκα».