Θανάσιμα Πλούσιος

Αποκηρυγμένος από τη γέννησή του από την απίστευτα πλούσια οικογένειά του, ο Μπέκετ Ρεντφέλοου (Γκλεν Πάουελ) δεν θα σταματήσει πουθενά για να διεκδικήσει την κληρονομιά του, όσοι συγγενείς κι αν σταθούν εμπόδιο στον δρόμο του.

Το «Kind Hearts and Coronets», μια ταινία που σκηνοθέτησε ο Ρόμπερτ Χέιμερ το 1949 με πρωταγωνιστή τον σπουδαίο Άλεκ Γκίνες, αποτελεί ίσως την κορυφή της ασυναγώνιστης κωμικής παραγωγής των αγγλικών Στούντιο Ealing, μιας εταιρείας που ειδικεύτηκε στο είδος της κωμωδίας κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950, παραδίδοντας μερικές από τις καλύτερες και πιο επιδραστικές ταινίες του είδους. Στις περισσότερες λίστες με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, το φιλμ του Χέιμερ είναι ψηλότερα από κάθε άλλη ταινία της εταιρείας, δυστυχώς, όμως, όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία των ασπρόμαυρων ταινιών της κλασικής εποχής, το σημερινό ευρύ κοινό αγνοεί την ύπαρξή του. Μακάρι το αμερικανικό ριμέικ να σταθεί αφορμή ώστε περισσότεροι θεατές να ανακαλύψουν τον κωμικό θησαυρό των Χέιμερ και Γκίνες.

Όσον αφορά στο «How to Make a Killing», θα περίμενε κανείς στην καλύτερη περίπτωση μια αβαρή σαχλαμάρα, που δεν θα έπιανε το βρετανικό φλέγμα και θα κατέληγε άχρωμη και άοσμη. Ευτυχώς, ο σκηνοθέτης Τζον Πάτον Φορντ («Emily the Criminal») μάλλον αντιλήφθηκε τον κίνδυνο από νωρίς και δεν προσπαθεί καν να αντιγράψει το ύφος της πρωτότυπης ταινίας. Δανείζεται από εκείνη μονάχα την κεντρική ιδέα, μεταφέρει τη δράση στη σύγχρονη Αμερική και ανταλλάσσει το ιδιαίτερο αγγλικό χιούμορ με έναν απολύτως αμερικανικό κυνισμό. Αυτό λειτουργεί προς όφελος της ταινίας, η οποία διαθέτει δική της ταυτότητα και δεν καταλήγει συντετριμμένη υπό το βάρος της σύγκρισης. Φυσικά, η αγγλική πρωτότυπη δεν αγγίζεται, όμως το φιλμ του Φορντ δεν σου επιτρέπει να το προσπεράσεις ως ακόμα μια στουντιακή αρπαχτή.

Η έτερη μεγάλη πρόκληση της ταινίας είναι η «αντικατάσταση» του Άλεκ Γκίνες. Ο μεγάλος ηθοποιός δίνει πραγματικό ρεσιτάλ στο πρωτότυπο φιλμ, υποδυόμενος… 13 διαφορετικούς ρόλους. Ο Φορντ δεν χρησιμοποιεί το ίδιο εύρημα, να υποδύεται δηλαδή ο ίδιος ηθοποιός τόσο τον πρωταγωνιστή – δολοφόνο όσο και τα θύματά του, απαλλάσσοντας τον πρωταγωνιστή του, Γκλεν Πάουελ, από το βάρος της ευθείας σύγκρισης. Ο Αμερικανός ηθοποιός, χωρίς, σε καμία περίπτωση, να είναι Άλεκ Γκίνες, διαθέτει star power και γοητεία, μπορεί να σηκώσει ταινία και βγάζει εδώ ασπροπρόσωπο τον σκηνοθέτη του. Μπορεί η ερμηνεία του να μην καταγράφεται ως μεγάλη, αλλά είναι αρκετή προκειμένου η ταινία να διαθέτει γοητεία και ενδιαφέρον.

Τελικά, το «How to Make a Killing» προέκυψε ένα αρκετά καλό ριμέικ, ακριβώς επειδή παίρνει μόνο την κεντρική ιδέα της πρωτότυπης ταινίας και, από εκεί και πέρα, στέκεται ως αυτόνομη ταινία. Μπορεί να το παρακολουθήσει κάποιος χωρίς να έχει δει ποτέ του το «Kind Hearts and Coronets» και θα περάσει πολύ καλά – ίσως και καλύτερα απ’ όσο θα περνούσε αν είχε παρακολουθήσει το φιλμ του Ρόμπερτ Χέιμερ. Η ταινία έχει ρυθμό, έχει χιούμορ, δεν πλατειάζει και δεν αναλώνεται στη σύγκριση με το εμβληματικό φιλμ του 1949. Είναι επίτευγμα του Φορντ αυτό, ο οποίος μας είχε δείξει το ταλέντο του με το ντεμπούτο του, τρία χρόνια πριν, και υπόσχεται ακόμα καλύτερα πράγματα στο μέλλον.