Ο Άγνωστος της Μεγάλης Αψίδας

Υπάρχουν ορισμένες φορές κάποια ερωτήματα που ανακύπτουν κατά τη διαδικασία γραφής αυτών εδώ των κειμένων. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είναι το σε ποιους απευθύνονται ορισμένες από τις ταινίες που βρίσκουν τον δρόμο τους προς την εγχώρια διανομή. Τούτη εδώ είναι μια τέτοια περίπτωση.

Βρισκόμαστε στο 1983. Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν (Φο) ανακοινώνει το αποτέλεσμα του διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού για την ανάδειξη του νικητή που θα αναλάβει να φέρει εις πέρας τη δημιουργία ενός ακόμη γαλλικού συμβόλου υψίστης σημασίας: της Μεγάλης Αψίδας της Ντεφάνς (στα γαλλικά, La Grande Arche de la Défense), η οποία θα τοποθετηθεί στην ίδια νοητή γραμμή με το Λούβρο και την Αψίδα του Θριάμβου. Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις τον διαγωνισμό κερδίζει ένας άγνωστος Δανός αρχιτέκτονας ονόματι Ότο Φον Σπρέκελσεν (Μπανγκ) ο οποίος καταφτάνει στο Παρίσι με ένα ανυποχώρητο προσωπικό όραμα, που όμως θα γνωρίσει σθεναρή αντίσταση από τη γαλλική γραφειοκρατία και τον πολιτικό καιροσκοπισμό.

Ο Στεφάν Ντεμουστιέ κατασκευάζει την ταινία του όπως ο Σπρέκελσεν είχε στο μυαλό του τον «Κύβο» του: σαν ένα συμπαγές οικοδόμημα, απελευθερωμένο από περιττά διακοσμητικά και στολίδια, προορισμένο μονάχα για τη λειτουργία που το «γεννά» και τίποτα περισσότερο από αυτό. Πρακτικά δεν γίνεται να μη θαυμάσεις, σε έναν βαθμό, την αυτοσυγκράτηση του Γάλου δημιουργού, από το να σκηνοθετήσει ένα πιο φαντεζί πορτρέτο (μιας προσωπικότητας διόλου φαντεζί ομολογουμένως), προκειμένου να καταστήσει το αποτέλεσμα κατά τι πιο θελκτικό στη θέασή του, ιδιαίτερα για εκείνους που το θέμα δεν τους αφορά. Από την άλλη δεν γίνεται και να μην αναρωτηθείς για τις κρυμμένες(;) χάρες αυτής της ταινίας που μοιάζει σαν μια κατά παραγγελία διεκπεραίωση μιας ιστορίας εξαιρετικά ιντριγκαδόρικης για όσους ενεπλάκησαν, όχι όμως και για όσους τη δουν ως εξωτερικοί παρατηρητές ή/και ως θεατές.

Η υπόθεση «τραβάει» από το βιβλίο της Λοράνς Κοσέ «La Grande Arche» όμως μικρή σημασία έχει αυτό για το κοινό που θα βρεθεί στην αίθουσα, δεδομένου πως λίγο ή πολύ αυτή είναι μια ιστορία όχι και τόσο γνωστή, ιδιαίτερα εκτός των γαλλικών συνόρων. Ο Ντεμουστιέ μπορεί να συνταιριάζει επιτυχημένα τον λιτό χαρακτήρα του Σπρέκελσεν (πολύ καλός στον ρόλο ο Μπανγκ) με τον ρυθμό και το ύφος της ταινίας που ακολουθούν παρόμοια γραμμή, παρόλα αυτά η αφήγηση παραμένει «αγκυλωμένη» εντός ενός πολύ συγκεκριμένου σεναριακού πλαισίου δίχως αλλαγές και εξάρσεις, που σώζεται τελικά κάπως από τη μικρή διάρκεια της ταινίας.

Αξίζει να αναφέρουμε εδώ πάντως και τη συμμετοχή του Ξαβιέ Ντολάν στον ρόλο του χαρτογιακά συμβούλου του Μιτεράν, ο οποίος σαν ηθοποιός κάνει εξαιρετική δουλειά από ένα πόστο στο οποίο δεν τον είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, από τη στιγμή δηλαδή που ασχολούταν σχεδόν κατά αποκλειστικότητα με το σινεμά από το πόστο του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου.

Γενικά το «Ο Άγνωστος της Μεγάλης Αψίδας» είναι μια ταινία που δεν μπορεί εύκολα να μπει σε λίστα. Αφενός αφορά σε μια σχετικά άγνωστη ιστορία που αξίζει να βρει τον δικό της κινηματογραφικό χώρο, αφετέρου είναι ένα φιλμ που δεν ξέρουμε σε πoιο ακριβώς κοινό απευθύνεται.