Το Δείπνο του Φράνκο

Η ταινία του Μανουέλ Γκόμεθ Περέιρα είναι ένα περίεργο κράμα κωμωδίας και δράματος που δεν λειτουργεί ποτέ απόλυτα ούτε σαν συνδυασμός, ούτε σαν μεμονωμένο είδος, διαθέτοντας μια κάποια θεατρική γοητεία (βασίζεται εξάλλου σε θεατρικό έργο), χωρίς όμως να μετουσιώνεται σε κάτι αξιομνημόνευτο.

Λίγες εβδομάδες μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου ο υπολοχαγός Μεδίνα (Κάσας) φτάνει στο ξενοδοχείο Palace στη Μαδρίτη – το οποίο κατά τη διάρκεια του πολέμου εξυπηρετούσε τραυματίες ως νοσοκομείο – προκειμένου να ενημερώσει το προσωπικό πως πρέπει να ετοιμάσουν, για το ίδιο βράδυ, ένα δείπνο για τον Φράνκο και τους στρατηγούς του. Όταν ο μετρ Χενάρο (Σαν Χουάν) ενημερώσει τον υπολοχαγό πως όλοι οι μάγειρες είναι στη φυλακή και πρόκειται σύντομα να εκτελεστούν ως αριστεροί, ο Μεδίνα θα τους απελευθερώσει με μια προσωρινή χάρη προκειμένου να ετοιμάσουν το δείπνο, όμως εκείνοι έχουν τα δικά τους σχέδια.

«Το Δείπνο του Φράνκο» είναι μια κωμωδία καταστάσεων που εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς την θεατρική της προέλευση, αφού η υπόθεση μοιάζει να «τρέχει» καλύτερα εντός των τειχών, σε σχέση με τις εξωτερικές τις σκηνές που χαρακτηρίζονται από μια παλαιού τύπου τηλεοπτική ποιότητα.

Ίσως και να πρόκειται για μια από τις περιπτώσεις που η πλοκή θα λειτουργούσε καλύτερα πάνω στο σανίδι, δεδομένου ότι υπάρχει μια πληθώρα ηθοποιών τους οποίους ο Περέιρα ακολουθεί από κοντά, δίχως όμως να υπάρχει επαρκής χρόνος για να γνωρίσουμε το παρελθόν του καθενός από αυτούς.

Η ταινία ακολουθεί το χρονικό της απελευθέρωσης των κρατούμενων και τις εύθραυστες ισορροπίες που αναπτύσσονται εντός τις κουζίνας ανάμεσα στους υποστηρικτές του Φράνκο και τους πολέμιούς του, με μικρές υποπλοκές που περισσότερο αποπροσανατολίζουν από το δείπνο του τίτλου, παρά ενισχύουν την ιστορία, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια υπόνοια μη αλλαγής ρυθμού που επικρατεί από την αρχή μέχρι και το τέλος, με λύσεις προφανείς και ακόμη πιο αυτονόητες σεναριακές εκβάσεις.

Πέρα από την αναμενόμενη εξέλιξη που, λίγο πολύ, φαίνεται ήδη από την αρχή, υπάρχουν και κάποιες σκόρπιες ιδέες που αφορούν στην νέα κοινωνικοπολιτική κατάσταση και στην εσωτερική αντίσταση που εξακολουθεί να υπάρχει απέναντι στο καθεστώς, όμως η εναλλαγή κωμωδίας/δράματος υπονομεύει σημαντικά τη βαρύτητα ορισμένων σκηνών ξαφνικής βίας, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η αίσθηση μιας ταινίας δυο ταχυτήτων που δεν ξέρει τελικά τι θέλει να είναι.

Ακόμα κι αν μπει στην άκρη το κάπως ασύμμετρο σενάριο, η ταινία πάσχει και σε σκηνοθετικό επίπεδο, με ορισμένα «φτηνά» εφέ που βγάζουν μάτι και μια εντελώς παρωχημένη δουλειά από άποψη καλλιτεχνικής δημιουργίας. Πρόκειται για μια συνολική εικόνα που θέλει μεν να δώσει την εντύπωση της εποχής, όμως καταλήγει να μοιάζει και σκηνοθετικά φερμένη από το μακρύ παρελθόν.

«Το Δείπνο του Φράνκο» είναι μια ταινία που συγκαταλέγεται στον κλασικό κατάλογο των καλοκαιρινών ταινιών που βρίσκουν διανομή στην Ελλάδα, κυκλοφορίες δηλαδή – πρωτίστως κωμικές – που δεν είναι σίγουρο ότι θα θυμάσαι λίγες μέρες μετά την προβολή τους.