Γράμματα Αγάπης

Η Αλίς Ντουάρντ υπογράφει τούτο το γαλλικό δράμα που θέτει στο επίκεντρο το θέμα της γονεϊκότητας σε μια ομόφυλη σχέση, πρωτίστως από την πλευρά του ατόμου – εδώ της Σελίν (Ραμπφ) – που δεν κυοφορεί το μωρό και στον τρόπο με τον οποίο ο αγώνας για την κοινωνική και την οικογενειακή αποδοχή μοιάζει να μη τελειώνει ποτέ.

Η Σελίν και η Νάντια (Τσόκρι) ετοιμάζονται να υποδεχτούν την κόρη τους σε λίγους μήνες. Μέσα στην καθημερινότητα του επαγγελματικού άγχους και της αγωνίας για τους καινούργιους ρόλους τους ως γονείς, θα έρθει να προστεθεί και η χρονοβόρα διαδικασία κατά την οποία η Σελίν θα πρέπει να υιοθετήσει το μωρό της Νάντια προκειμένου να θεωρηθεί μητέρα του παιδιού, ενώ επιπροσθέτως θα κληθεί να συγκεντρώσει 15 (!) συστατικές επιστολές από φίλους, γνωστούς και μέλη των οικογενειών τους, για να αποδείξει στις αρχές ότι είναι πράγματι γονιός. Την ίδια στιγμή η σχέση της με την δική της μητέρα θα βρεθεί σε τροχιά επαναπροσδιορισμού.

Το «Γράμματα Αγάπης» είναι μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία, μόνο που τα γράμματα δεν εμφανίζονται ποτέ, πέραν ενός, αφού πρακτικά το μωρό πρέπει να γεννηθεί και μετά να γραφτούν ως διαπιστευτήρια της σχέσης της Σελίν μαζί του. Έτσι, ουσιαστικά το μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας αναλώνεται στην ψυχολογική και σωματική προεργασία για τον ερχομό του παιδιού, με το ζευγάρι να αντιμετωπίζει τις ίδιες ανησυχίες με ένα straight ζευγάρι, συν πολλές ακόμη που αφορούν στα διαδικαστικά της γέννας και της αναγνώρισης του μωρού ως παιδιού και των δυο γυναικών.

Όλα αυτά τα σημαντικά σκηνοθετούνται από την Ντουάρντ με έναν τρόπο καθημερινό, δίχως φτιασίδια και ενώ αυτό θα αποτελούσε την ιδανική προσέγγιση για μια τέτοια ιστορία, αντ’ αυτού δημιουργεί μια αίσθηση μη ενδιαφέροντος, όχι τόσο από τα όσα γίνονται (αν και μεταξύ μας δεν γίνονται και τόσα πολλά), όσο κυρίως από τον ρυθμό που διατηρείται επίπεδος δίχως την παραμικρή αυξομείωση, γεγονός που «κρατάει» την ταινία «προσγειωμένη» σε όλη τη διάρκειά της.

Υπάρχει εδώ μια κρίσιμη στιγμή που δεν εξερευνάται ποτέ εις βάθος. Η Σελίν νοιώθει ότι παλεύει μόνη της με ένα σύστημα που την θέλει οριακά ξένη απέναντι στη Νάντια, η οποία δεν χρειάζεται να αποδείξει σε κανέναν ότι είναι η μητέρα του μωρού – αφού το κυοφορεί, είναι αυταπόδεικτα μητέρα του. Αυτή η πολύ λεπτή ισορροπία ανάμεσα στις δυο τους σε μια ιδιαίτερα καθοριστική στιγμή για την οικογένειά τους, περνάει σχεδόν σε ψιλά γράμματα, με τη λύση να μην έρχεται και ποτέ, αφού η ιστορία επικεντρώνεται αργότερα στη σχέση της Σελίν με τη μητέρα της, λες και η σχέση αυτή είναι που θα καθορίσει το πως θα εξελιχτούν τα πράγματα για την, σύντομα, τριμελή οικογένεια.

Το «Γράμματα Αγάπης» είναι μια ταινία χαμηλών τόνων, καμωμένη από τα υλικά του φεστιβαλικού κυκλώματος. Διόλου τυχαίο που έκανε την πρεμιέρα της στις Κάννες, αποσπώντας παράλληλα το Βραβείο Κοινού στο 26 ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδος. Είναι δεδομένο ότι θα βρει το κοινό της, ακόμα κι αν δεν αποτελεί μια πραγματικά αξιομνημόνευτη κινηματογραφική πρόταση.