Ο Επιβάτης

Ένα ζευγάρι εγκαταλείπει την αστική ζωή για να ζήσει στο δρόμο, μέσα σε ένα φορτηγάκι. Στη διάρκεια μιας νυχτερινής περιπλάνησής τους, γίνονται μάρτυρες ενός θανατηφόρου τροχαίου ατυχήματος. Επιβαίνοντας ξανά στο όχημά τους, συνειδητοποιούν σύντομα ότι δεν είναι μόνοι, καθώς μια υπερφυσική οντότητα που στη λαϊκή παράδοση έχει καθιερωθεί με την ονομασία «Ο Επιβάτης» τους στοιχειώνει και δεν σκοπεύει να τους εγκαταλείψει μέχρι να τους εξοντώσει.

Όταν κάνεις μια ταινία είδους, για να λειτουργήσει πρέπει κάθε σκηνή και κάθε πλάνο να υπηρετεί τον τόνο που επιβάλλει το είδος. Ακόμα και μια ρομαντική σκηνή σε ταινία τρόμου πρέπει να περιλαμβάνει την υπόμνηση ότι αυτό που βλέπουμε δεν παύει να είναι τρόμος. Εκεί φαίνεται ο μεγάλος σκηνοθέτης, αφού ο τόνος της σκηνής καθορίζεται αποκλειστικά από σκηνοθετικές επιλογές: τη γωνία λήψης, τον φωτισμό, τον φακό, τα χρώματα κλπ. Αν ο σκηνοθέτης δεν έχει εμπιστοσύνη στις ίδιες του τις ικανότητες, αναπόφευκτα καταλήγει να στήνει φτηνά και προβλέψιμα jump scares προκειμένου να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού του. Μόνο που αν δεν σε ενδιαφέρει η ιστορία και ο κόσμος της ταινίας, τα jump scares καταντούν απλά μια ενόχληση.

Το «Passenger», η νέα ταινία του νορβηγικής καταγωγής σκηνοθέτη Αντρέ Όβρενταλ, ξεκινά στη διαπασών, με μια φασαριόζικη σκηνή τρόμου, που περιλαμβάνει ένα από τα πιο τρομακτικά jump scares που έχουμε δει τελευταία. Βλέποντας αυτήν τη σκηνή, καταλαβαίνεις πως δεν βρίσκεσαι στα χέρια ενός μάστορα του είδους, όπως ο Τζον Κάρπεντερ ή ο Ρόμαν Πολάνσκι, αλλά ελπίζεις σε μια ευχάριστη σαχλαμάρα. Δυστυχώς, ο Όβρενταλ δεν θα σου δώσει ούτε αυτό, καθώς αμέσως μετά η ταινία αναλώνεται σε σκηνές που μας συστήνουν τους δύο βασικούς χαρακτήρες και είναι σκηνοθετημένες έτσι ώστε να μοιάζουν βγαλμένες από ρομαντική κομεντί αλά Νόρα Έφρον.

Προφανώς ο Όβρενταλ θέλει να μας κάνει να συμπαθήσουμε τους δύο αυτούς χαρακτήρες, αφού η μεταξύ τους σχέση είναι το βασικό διακύβευμα της ταινίας. Όμως, τονικά ο τρόπος που κινηματογραφεί την αλληλεπίδρασή τους είναι λάθος. Σε συνδυασμό με το μέτριο παίξιμο των ηθοποιών και την τηλεοπτική αισθητική του καδραρίσματος και του μοντάζ, το φιλμ γρήγορα μετατρέπεται σε άλλη μια συρραφή από κλισέ του είδους. Ο δαίμονας καταφέρνει να γίνει αρκετά τρομακτικός, ποτέ όμως δεν θα κερδίσει μια θέση πλάι σε εμβληματικά τέρατα και οντότητες της μεγάλης οθόνης. Ίσως αν τον είχε ερμηνεύσει ο Ίγκι Ποπ, στη μορφή του οποίου ξεκάθαρα παραπέμπει και το ομότιτλο τραγούδι του οποίου ακούγεται στους τίτλους τέλους του φιλμ, ο «κακός» αυτής της ταινίας να κέρδιζε με το σπαθί του μια θέση στην πινακοθήκη σχετικών χαρακτήρων.

Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν δευτερεύοντα ελαττώματα, όπως το κακό CGI και οι άγαρμποι, εύκολοι θρησκευτικοί συμβολισμοί του φινάλε. Μοναδική καλή στιγμή της ταινίας η σκηνή της επίθεσης του Επιβάτη κατά τη διάρκεια αυτοσχέδιας προβολής του «Roman Holiday», όπου η οντότητα εισβάλλει μέσα από το πανί και στη συνέχεια οι αμυνόμενοι ρίχνουν πάνω της το φως του προβολέα, ώσπου το αγαθό πρόσωπο του Γκρέγκορι Πεκ ταυτίζεται με τη σατανική μορφή του Επιβάτη. Μια έκλαμψη σκηνοθετικής ευρηματικότητας σε μια, κατά τ’ άλλα, προβλέψιμη και άτολμη ταινία, που θα απογοητεύσει τους φαν του τρόμου.