Μαγικά Φίλτρα 2

Ας ξεκινήσουμε με μία παραδοχή. Τα «Μαγικά Φίλτρα» του Γκρίφιν Νταν δεν είναι μια ταινία που άφησε βαθύ ίχνος στην ποπ κουλτούρα. Όταν κυκλοφόρησε, βρήκε ένα μικρό κοινό, συντονίστηκε εντελώς τυχαία με το καλτ στάτους της τηλεοπτικής σειράς «Charmed» (με πρωταγωνίστριες τις Σάνεν Ντόχερτι, Αλίσα Μιλάνο, Ρόουζ ΜακΓκάουαν) και, βασικά, ως «μαγικό φίλτρο» είχε την αξιομνημόνευτη «χημεία» των Σάντρα Μπούλοκ και Νικόλ Κίντμαν. Η πρώτη εξαργύρωνε το δημοφιλέστατο σερί των «Speed», «Παγιδευμένη στο Δίκτυο» και «Ενώ Εσύ Κοιμόσουν», ενώ η δεύτερη ξέδινε μετά τα απαιτητικά «Πορτρέτο μιας Κυρίας» και «Μάτια Ερμητικά Κλειστά» (ναι, η Κίντμαν γύρισε τα «Μαγικά Φίλτρα» αφού είχε ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις της με τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ) λίγο πριν παραδοθεί στο άφταστο καλλιτεχνικό σερί των «Moulin Rouge», «Οι Άλλοι», «Οι Ώρες», «Dogville».

Η πρώτη ταινία δεν υπήρξε ποτέ υπόδειγμα αφηγηματικής συνοχής. Λίγο ρομαντική κομεντί, λίγο γοτθική φαντασία, κάτι από οικογενειακό δράμα, ιστορία κακοποίησης και, τελικά, μια εξομολόγηση πίστης στη γυναικεία αλληλεγγύη. Ίσως ακριβώς αυτή η ακατάστατη φύση της να την έκανε με τα χρόνια τόσο αγαπητή, ώστε, σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, οι αδελφές Όουενς να επιστρέψουν.

Σε ένα Χόλιγουντ που έχει μάθει πλέον να αντιμετωπίζει τη νοσταλγία ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, η Σάντρα Μπούλοκ και η Νικόλ Κίντμαν ασχολούνται ξανά με ξόρκια, οικογενειακές κατάρες και midnight margaritas, σε ένα τακτοποιημένο σίκουελ που μαζί με τις ατέλειες του πρωτοτύπου έχει λειάνει και μέρος της εκκεντρικότητάς του.

Το πρώτο εικοσάλεπτο της νέας ταινίας έχει μια καλοδεχούμενη αίσθηση οικειότητας και ένα γνήσιο «φίλτρο» συγκίνησης που εμπλέκει συναισθηματικά τον θεατή. Η Μπούλοκ και η Κίντμαν δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ για να ξαναβρούν τον ρυθμό τους. Η χημεία τους μοιάζει βιωμένη. Μικρές παύσεις, βλέμματα, κινησιολογία, ατάκες που πέφτουν η μία πάνω στην άλλη, όλα δηλώνουν μια σχέση που δίνει την εντύπωση ότι συνεχίζει να υπάρχει ακόμη κι όταν οι κάμερες δεν γράφουν. Μαζί τους, η Στόκαρντ Τσάνινγκ και η Νταϊάν Γουίστ δεν λειτουργούν απλώς ως fan service. Οι χαρακτήρες τους κουβαλούν πλέον τη σωματική φθορά του χρόνου και δίνουν στην ταινία μια ταιριαστή μελαγχολία.

Μετά το μισάωρο, όμως, το ξόρκι αρχίζει να χάνει την όποια δύναμή του. Το σκηνοθετικό «τσουκάλι» της Σουζάνε Μπίερ φουσκώνει άνευ ουσίας και πυκνότητας αναπτύσσοντας μια κοινότοπη μυθολογία, ανατροπές τόσο προφανείς ώστε δεν χρειάζεται να είσαι μάγος για να τις μαντέψεις, επαναλαμβανόμενες λήψεις με ρηχό βάθος πεδίου και δύο βασικά σφάλματα.

Το πρώτο είναι πως η «πρακτική» μαγεία του τίτλου ήταν πιο γοητευτική όταν έμοιαζε με προέκταση της καθημερινότητας. Όσο το σίκουελ επιμένει σε ψηφιακές εκρήξεις και μυθολογικό φορτίο, τόσο περισσότερο χάνει εκείνο το άπιαστο στοιχείο που έκανε τον κόσμο της πρώτης ταινίας οικείο. Το δεύτερο είναι πως, για μια ταινία που επιμένει τόσο πολύ στη δύναμη της αδελφικής σχέσης, είναι τουλάχιστον παράδοξο να χωρίζει τις δύο νεότερες αδελφές (Τζόι Κινγκ και Μέισι Γουίλιαμς), ενώ θα έπρεπε να επενδύει στη δική τους δυναμική. Ειδικά η Γουίλιαμς είναι τόσο διακοσμητική, ώστε έχεις την αίσθηση πως σε ολόκληρη την ταινία παραμένει εγκλωβισμένη σε δύο χώρους.

Το σενάριο βασίζει την κεντρική του ιδέα σε ένα love story που απλώς δεν πείθει. Αντί να επενδύσει στην ιδέα της κληρονομιάς ως χάρισμα ή κατάρα, κάτι που θα μπορούσε να προσδώσει πραγματικό συναισθηματικό βάρος, ανακυκλώνει ιδέες και επαναλαμβάνει πληροφορίες. Αποτέλεσμα; Τα 130 λεπτά της ταινίας αποδεικνύονται πολλά. Όσα, περίπου, και τα φινάλε της.

Τα «Μαγικά Φίλτρα 2» ανακτούν την cosy αίσθηση της πρώτης ταινίας κυρίως μέσα από τον επαγγελματισμό των Μπούλοκ & Κίντμαν, το νοσταλγικό θέαμα των Τσάνινγκ & Γουίστ και τη γοητευτική παρουσία του Λι Πέις, οι σκηνές του οποίου προσφέρουν μερικές από τις πιο ανάλαφρες στιγμές της ταινίας. Όταν η Μπίερ θυμάται πως στον πυρήνα της ιστορίας βρίσκονται η μητρότητα και ο αδελφικός δεσμός, χαρίζει στο φιλμ αρκετή τρυφερότητα ώστε να μη μοιάζει με κυνική νεκρανάσταση ενός καλτ τίτλου. Όταν, αντίθετα, βασίζεται στα στοιχεία «φαντασίας», η άτσαλη αφήγηση και τα ψηφιακά εφέ κάνουν το ξόρκι ορατό αλλά, ειρωνικά, λιγότερο μαγικό.