Primate

Στις ταινίες τρόμου το «δολοφονική μανία» ακούγεται πιο ωραίο από το «κόλλησε λύσσα», γεγονός που ισχύει και για το φιλμ του Γιοχάνες Ρόμπερτς ο οποίος παίρνει το «Κούτζο» του Στίβεν Κινγκ (εκεί το λυσσασμένο ζώο είναι ένας πελώριος σκύλος Αγίου Βερνάρδου) και το μετατρέπει σε χιμπατζή μετρίου μεγέθους που ακούει στο όνομα Μπεν.

Ο Μπεν, λοιπόν, αποτελεί τον καλό φίλο/κατοικίδιο μιας οικογένειας που τον έχει μεγαλώσει σαν παιδί της. Όταν μετά τον θάνατο της μητέρας της – γλωσσολόγου στο επάγγελμα, που προσπαθούσε να βρει έναν λεκτικό κώδικα επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους και χιμπατζήδες – η Λούσι (Σεκόουγια) επιστρέψει στο πατρικό της, θα συναντήσει τον κωφάλαλο πατέρα της Άνταμ (Κότσουρ) ο οποίος ετοιμάζεται για ένα ταξίδι προκειμένου να προωθήσει τη συγγραφική του δουλειά. Η Λούσι θα βρει έτσι την ευκαιρία να περάσει μερικές ημέρες χαλαρών διακοπών μαζί με τους φίλους της και τον αξιαγάπητο χιμπατζή. Ο Μπεν όμως δεν αισθάνεται και τόσο καλά.

Υπάρχει μια λόξα στον σύγχρονο κινηματογράφο του τρόμου (αυτόν του σωρού) που θέλει το cast του πολυπληθές και ανιαρά αναλώσιμο. Προφανώς και το «Primate» δεν ξεφεύγει από αυτήν την μανιέρα, ακόμα κι αν μπορεί να καμώνεται αληθινά gore και βίαιους θανάτους, συνεπώς οι λάτρεις των κανταριών αίματος θα εκτιμήσουν αυτήν την πλευρά της ταινίας. Μισό αστεράκι, λοιπόν, για τα ευφάνταστα ξεπαστρέματα και άλλο μισό για τον ηθοποιό Μιγκέλ Τόρες Ούμπα που τα καταφέρνει περίφημα στο να υποδύεται τον, ανά στιγμές, φρικιαστικό Μπεν ένα αποτέλεσμα μίξης προσαρμοσμένης κινησιολογίας, πρακτικών εφέ και CGI.

Κατά τα άλλα αφήνοντας στην άκρη την αστειότητα των διαλόγων, τους αδιάφορους, κλισέ χαρακτήρες και τη σωτήρια πισίνα (λόγω λύσσας ο Μπεν είναι υδροφοβικός!), κάπου ανάμεσα στις γραμμές της πλοκής, υπάρχει μια αντιστροφή ρόλων που επιμένει να χαιρετίζει τον άνθρωπο ως κυρίαρχο του πλανήτη και κομιστή του καλού, ακόμα και όταν φυλακίζει ή εξοντώνει είδη διαφορετικά του δικού του «ζωικού βασιλείου».

Θα πει κάποιος, «καλά, χωράει η ηθική σε μια ταινία τρόμου;». Εννοείται πως χωράει όταν το αφήγημα παραμένει ακλόνητο και το είδος μας βλέπει όλα τα υπόλοιπα είδη σαν αφορμή για υπενθύμιση του ποιος έχει το πάνω χέρι και κάνει κουμάντο. Το γεγονός, για παράδειγμα, ότι ο Μπεν κολλάει λύσσα όντας κλειδωμένος στο κλουβί του, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για το ποιος φταίει στην πραγματικότητα για όλα όσα συμβαίνουν στην ταινία.

Όλη η ιστορία είναι στημένη με απώτερο σκοπό τη θυματοποίηση των πρωταγωνιστών από ένα μολυσμένο άγριο ζώο, που εξαρχής δεν έχει καμιά δουλειά να σουλατσάρει μέσα στο σπίτι ως κατοικίδιο. Θες που θες να δώσεις δίκιο σε μια παρέα νεαρών που αθροιστικά έχουν διψήφιο IQ, τουλάχιστον κάνε τους χαρακτήρες πιο ενδιαφέροντες και πιο υποθεσιακά θελκτικούς, κάπου νισάφι με τις τους «μπρο μου!» και τις «ινφλουένσερς» ως αναπόσπαστο κομμάτι της αναλώσιμης horror κουλτούρας.

Το «Primate» έχει ορισμένες καλές στιγμές, αρκεί να μη σκέφτεσαι αν αυτά θα τα έκανε στην πραγματικότητα ένας λυσσασμένος χιμπατζής (δεν θα τα έκανε). Από την άλλη με τόσο braindead ήρωες μην απορήσεις αν πιάσεις τον εαυτό σου να δίνει δίκιο στον Μπεν. Σίγουρα θα είχε τους λόγους του.