Resident Evil

Ο Ζακ Κρέγκερ αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας μια δύσκολη αποστολή και να εμφυσήσει νέα πνοή στο ταλαίπωρο κινηματογραφικό franchise του Resident Evil, ενός brand name (και μιας ιστορίας) τόσο αναγνωρίσιμου στους κόλπους των gamers και των θαυμαστών του horror εν γένει, όσο και των αυτόματων συνδηλώσεων που προκύπτουν στο άκουσμα των λέξεων «Raccoon City». Τα καταφέρνει; Ας πούμε ότι ο Κρέγκερ κάνει χατ τρικ στον τρόμο, παραδίδοντας την πιο videogame ταινία που (δεν) έχεις δει εδώ και καιρό.

Μετά το ανορθόδοξα σοκαριστικό «Barbarian» και το «Weapons» με το σύγχρονο, αφηγηματικό twist πάνω στον μύθο της μάγισσας, ο Κρέγκερ καταπιάνεται με τη θρυλική σειρά βιντεοπαιχνιδιών του Ιάπωνα Σίντζι Μικάμι, μια παιχνιδική κληρονομιά που δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις και ομολογουμένως μοιάζει να καταφέρνει το ακατόρθωτο, να κάνει δηλαδή μια καλή ταινία που να βασίζει – κρατήστε αυτό το ρήμα – τον κόσμο της στο ευρύτερο Resident Evil σύμπαν.

Ο Μπράιαν (εξαιρετικά χαρισματικός ο Όστιν Έιμπραμς) πραγματοποιεί το τελευταίο του δρομολόγιο παραδίδοντας ιατρικό υλικό σε ένα νοσοκομείο, όταν μπροστά στο δέλεαρ της διπλής πληρωμής, θα συμφωνήσει να μεταφέρει ένα ακόμα πακέτο σε ένα απομακρυσμένο νοσοκομείο που βρίσκεται στα όρη στα άγρια βουνά. Η διαδρομή θα αποδειχτεί ιδιαιτέρως δύσκολη, όχι μονάχα εξαιτίας της νύχτας και του χιονιού, αλλά και των απρόβλεπτων... μεταλλαγμένων κινδύνων που θα πρέπει να διαχειριστεί, προκειμένου να επιβιώσει.

Αρχικά ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Τούτη εδώ η ταινία δεν ακολουθεί την ιστορία των παιχνιδιών, αποτελεί μια αυτόνομη ιστορία η οποία διαδραματίζεται την ίδια μέρα που ο φονικός T-Virus εξαπολύεται σε όλο το Raccoon City. Πρόκειται για μια πλοκή που βρίσκεται πιο κοντά στο Resident Evil 2, με τον Κρέγκερ να εξερευνά μια από τις, εν δυνάμει, άπειρες αφηγήσεις που θα μπορούσαν να λαμβάνουν χώρα την ίδια στιγμή που ο Leon S. Kennedy ή η Claire Redfield (ανάλογα με το ποιον χαρακτήρα επιλέγεις να παίξεις πρώτο) βιώνουν με τη σειρά τους το αιματηρό zombie apocalypse.

Αν οι σκληροπυρηνικοί fans αφήσουν κατά μέρος αυτήν την λεπτομέρεια, που έτσι κι αλλιώς ουδεμία σχέση έχει με την αξία της ταινίας, τότε θα είναι σε θέση να αντιληφθούν πως μάλλον μιλάμε για ένα από τα καλύτερα reboot που έχουν γίνει σε προϋπάρχον υλικό (βιβλίο, video game κλπ.), μια ταινία που «κοιτάζει» το gaming franchise με σεβασμό, πηγαίνοντας την κινηματογραφική του ιστορία πολλά βήματα παραπέρα.

Ο Κρέγκερ σκηνοθετεί ουσιαστικά ένα βιντεοπαιχνίδι που το παρακολουθείς δίχως μεν να συμμετέχεις πρακτικά (το μόνο που αλλάζει είναι πως δεν κρατάς το χειριστήριο), χρησιμοποιώντας δε τη λογική και τους μηχανισμούς της κονσόλας, για να αναγνωρίσεις τις πίστες που πρέπει να περάσει ο Μπράιαν σε αυτό το one man campaign – η αγροικία, το τούνελ, τα στενά της πόλης, το νοσοκομείο και ούτω καθεξής.

Η δουλειά που έχει γίνει σε επίπεδο παραγωγής ώστε η ταινία να προσομοιάζει παιχνίδι είναι απίθανη, δεδομένου ότι ο Κρέγκερ επιστρατεύει την εναλλαγή third person/first person ώστε να καταστήσει ακόμα πιο δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στην ταινία και το παιχνίδι, προσφέροντας μια εμβυθιστική εμπειρία που σίγουρα θα απολαύσουν λιγάκι παραπάνω όσοι ασχολούνται με τα survival/horror games.

Πέραν του γρήγορου ρυθμού (η διάρκεια των 90 λεπτών το επιτάσσει αυτό) που δεν αφήνει τον ήρωά της να πάρει ανάσα, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ταινίας είναι το χιούμορ της και αυτό μπορεί να μοιάζει περίεργο στην αρχή και κάποιους ορισμένους να τους ξενίσει, όμως ο σκηνοθέτης ως φανατικός gamer και ο ίδιος γνωρίζει καλά τι πάει να πει «εμπειρία παιχνιδιού». Αν παίζοντας έχεις αυτοσαρκαστεί μετά από δικό σου ουρλιαχτό σε jump scare ή αν έχεις γελάσει από τρομάρα όταν κάποια στιγμή ένα βδελυρό τέρας σε είχε στριμώξει στη γωνία, τότε θα καταλάβεις ακριβώς το είδος του χιούμορ που χαρακτηρίζει την ταινία αυτή.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στα πρακτικά εφέ και τον σχεδιασμό των τεράτων από τον θρυλικό Σέιν Μάχαν, αλλά και στο διακριτικό homage στο καρπεντερικό αριστούργημα «The Thing» που θα το εντοπίσεις τόσο στη μουσική των Χέις και Ράιαν Χόλαντει όπου κυριαρχούν τα βαριά synth, όσο και σε μια πολύ συγκεκριμένη σεκάνς της ταινίας.

Το «Resident Evil» είναι η ταινία που περίμενες. Απενοχοποιημένο fun με γερές δόσεις gore, χιούμορ και δράσης. Και μια μικρή υποσημείωση. Εκεί που το «Το Μικρό Σπίτι στο Δάσος» του Ντρου Γκόνταρντ λειτούργησε ως η επιτομή της meta αυτοαναφορικότητας για το κινηματογραφικό horror genre, ο Κρέγκερ κάνει ακριβώς το ίδιο αλλά για το gaming. Μπράβο σας κύριε.