Επιστροφή στο Silent Hill

Λίγα παιχνίδια έχουν επηρεάσει τον κόσμο των video games, αλλά και της κινηματογραφικής αισθητικής του τρόμου, όσο το franchise του Silent Hill. Δημιουργημένο από την Team Silent, σε έκδοση και κυκλοφορία της θρυλικής Konami, η σειρά ξεκίνησε την πορεία της το 1999 με το πρώτο παιχνίδι, μετρώντας σήμερα πολυάριθμες συνέχειες και spin-offs, καθιστώντας την μια από τις πιο εμπορικές αλλά και καλλιτεχνικά επιδραστικές δημιουργίες της παγκόσμιας βιομηχανίας θεάματος.

Η τεράστια επιτυχία του πρώτου παιχνιδιού ήταν βέβαιο πως θα οδηγούσε στην κινηματογραφική του μεταφορά, μιας που τόσο υφολογικά, όσο και σεναριακά, μια φροντισμένη ταινία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μια αξιόλογη προσθήκη στο είδος του σινεματικού horror και συνάμα ως μια αληθινά σκοτεινή, ψυχολογική εμπειρία για τους θεατές – γνώστες ή μη του παιχνιδιού. Μπορεί τελικά η ομώνυμη ταινία του Κριστόφ Γκανς το 2006 να καταβαραθρώθηκε από τους κριτικούς και τους σκληροπυρηνικούς φαν του video game, όμως η αλήθεια είναι πως μπροστά στο τερατούργημα που είναι το «Επιστροφή στο Silent Hill» (του ίδιου σκηνοθέτη, το λες και...ατυχία), η πρώτη ταινία φαντάζει το λιγότερο σαν ενδελεχής σπουδή πάνω στο ανθρώπινο ασυνείδητο και τις πολύπλοκες συνέπειες των προσωπικών μας επιλογών.

Ο Τζέιμς (Ίρβιν) λαμβάνει ένα γράμμα από τη νεκρή σύζυγό του Μαίρη (Άντερσον) που τον καλεί να επισκεφτεί το Silent Hill. Κατά την παραμονή του εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπος με ορδές φρικιαστικών τεράτων και χαμένους επισκέπτες που αποζητούν εξιλέωση. Η συνάντησή του με τη Μαρία η οποία μοιράζεται μια τρομακτική ομοιότητά με τη γυναίκα του, θα «ξεκλειδώσει» για τον εαυτό του μια αλήθεια που ο Τζέιμς έχει λησμονήσει εδώ και καιρό.

Ο λόγος για τον οποίο το Silent Hill αποτελεί ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών, δεν έχει να κάνει μονάχα με την κατασκευαστική αρτιότητά του και τη καταβύθιση του παίκτη σε ένα περιβάλλον αγνού survival horror, αλλά αφορά πρωτίστως στις θεματικές με τις οποίες «ντύνουν» οι δημιουργοί το σύμπαν της πόλης. Οι ενοχές, η θλίψη, η τιμωρία, η εκδίκηση, η σωματική και ψυχική κακοποίηση, αποτελούν βασικούς πυλώνες αφήγησης πάνω στους οποίους στήνεται το οικοδόμημα του παιχνιδιού. Το Silent Hill δεν είναι μια απλή πόλη σε σήψη, είναι η σωματοποίηση των πιο μύχιων φόβων, της οργής και των Ερινυών που «κατατρώνε» όλους όσους επισκέπτονται την πόλη αυτή όπου πάντα βρέχει στάχτη, είναι η ατομική εκδήλωση και σωματοποίηση του ψυχισμού του εκάστοτε περιπλανώμενου που πασχίζει να συμφιλιωθεί ή να συμβιβαστεί με το προσωπικό του τραύμα, ενίοτε και να αυτοκαταστραφεί εξαιτίας του.

Αυτή, λοιπόν, τη σπουδαία οντολογική ιδέα περί της διατήρησης (ή μη) της ύπαρξης μέσω της χειροπιαστής επαφής με το Καθαρτήριο, ο Γκανς την καταναλώνει, τη χωνεύει και το παράγωγο της διαδικασίας αυτής το ονομάζει «Επιστροφή στο Silent Hill». Πρόκειται για μια ταινία που πετάει στα σκουπίδια την κεντρική σύλληψη κατά την οποία ο παίκτης/θεατής καλείται να αντιμετωπίσει τους φόβους και την ενοχή του, με τον Γκανς και τους άλλους δυο σεναριογράφους (χρειάστηκαν τρεις άνθρωποι για να γράψουν αυτό το πράγμα;) να εισάγουν μια αχρείαστη, αποκρυφιστική πλοκή που σχετίζεται με το παρελθόν της Μαίρη, σε μια προσπάθεια να καταστήσουν το αποτέλεσμα πιο κινηματογραφικό και ελκυστικό σε εκείνη τη μερίδα του κοινού που θα προτιμήσει το «τρόμος να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι».

Πέρα από το κατακρεουργημένο σενάριο, το casting είναι κάτι παραπάνω από ατυχές (το ίδιο και η περούκα του Τζέιμς) χωρίς να δικαιολογεί στο ελάχιστο την παρουσία άλλων προσώπων όπως ο χαρακτήρας του Έντι – κομβικής σημασίας στο παιχνίδι – που εδώ εμφανίζεται μια φορά και μετά ποτέ ξανά. Οι λιγοστές εκλάμψεις οπτικής πρωτοτυπίας δεν βοηθούν το, κατά τα άλλα, πνιγμένο στο CGI περιβάλλον, όπου δεν ξεχωρίζεις προσκήνιο από παρασκήνιο και όπου τα πάντα μοιάζουν φλατ και αποχρωματισμένα, κατά τη σύγχρονη σκηνοθετική παράδοση. Η ταινία δεν διασώζεται ούτε από τους νηπιακούς διαλόγους που στερούνται της ουσίας και της τραγικότητας που διαθέτει η πρόζα στο παιχνίδι.

Το «Επιστροφή στο Silent Hill» θα αποτελεί από εδώ και πέρα το νέο χαμηλό στάνταρ στις κινηματογραφικές μεταφορές video games. Είναι κι αυτό μια πρωτιά.