Το Μυστικό του Δάσους

Ο Κώστας (Κώστας Καραθωμάς) ήταν παλιά αστυνομικός, απολύτως αφοσιωμένος στη δουλειά του, σε βαθμό να παραμελεί την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να λείπει από το σπίτι όταν κακοποιοί εισέβαλαν και σκότωσαν εν ψυχρώ τη γυναίκα και την κόρη του. Έκτοτε έχει εγκαταλείψει το Σώμα και έχει κυλήσει στο αλκοόλ και τη μοναξιά. Όμως, θα κληθεί να επιστρέψει στη δράση όταν ο πρώην συνεργάτης και φίλος του, ο Αντώνης (Αργύρης Γκαγκάνης), ζητά τη βοήθειά του προκειμένου να εξιχνιάσει μια υπόθεση δολοφονίας κι εξαφάνισης. Η έρευνα του Κώστα και του Αντώνη θα αποκαλύψει τη σκοτεινή δραστηριότητα του τοπικού υποκόσμου και τη διαφθορά των θεσμών εξουσίας.

Το «Μυστικό του Δάσους», μια «ανεξάρτητη» (αν δεχθούμε ότι υπάρχουν μη ανεξάρτητες ταινίες στην Ελλάδα) αστυνομική ταινία, θέλει εμφανώς να κινηθεί στα χνάρια ξένων, και ιδιαίτερα αμερικανικών, ταινιών του είδους. Κανένα πρόβλημα με αυτό, κάθε δημιουργός θέτει το πλαίσιο εντός του οποίου κινείται η τέχνη του, επηρεάζεται από τους καλλιτέχνες και τα έργα που θαυμάζει και όλες αυτές οι επιρροές χωνεύονται κι επεξεργάζονται μέσα από μια νέα οπτική. Μόνο που, στην περίπτωση της ταινίας των Μάκη Τσούφη και Στέλιου Ορφανίδη, οι καλές προθέσεις αποδεικνύονται για άλλη μια φορά ανεπαρκείς, καθώς οι ελλείψεις σε στοιχειώδεις τομείς της φιλμοκατασκευής είναι τόσο πρόδηλες που φέρνουν το εγχείρημα εγγύτερα σε straight to vod αμερικανική b-movie, παρά στις ταινίες που, εικάζουμε, επεδίωκαν να μιμηθούν οι συντελεστές.

Η ταινία υφαίνει μια αρκετά απλή και προβλέψιμη πλοκή, η οποία κάνει χρήση όλων των κλισέ του αστυνομικού είδους: ο βετεράνος που επιστρέφει απρόθυμα στη δράση, το ένοχο παρελθόν, η διαφθορά των ανώτερων κλιμακίων της εξουσίας και του νόμου. Μόνο που όλα μοιάζουν με μιμητισμό αντίστοιχων μοτίβων από ξένες ταινίες και για αυτό ευθύνεται η αδυναμία του σεναρίου να χτίσει αποτελεσματικά ένα μυθοπλαστικό σύμπαν, εντός του οποίου χαρακτήρες όπως αυτός του «κακού» μας θα είναι πειστικοί. Μη έχοντας πετύχει κάτι τέτοιο, οι διάλογοι ακούγονται στομφώδεις και βαρύγδουποι, στα όρια του γελοίου. Κατά συνέπεια, οι ως επί το πλείστον φιλότιμοι ηθοποιοί της ταινίας αδυνατούν να κάνουν κάτι αξιόλογο.

Έπειτα, τίθεται και το θέμα της αληθοφάνειας. Καλό είναι να μην είμαστε εμμονικοί με το ρεαλισμό, ειδικά στο σινεμά είδους, όμως θα θέλαμε όταν βλέπουμε ένα χαρακτήρα σε ένα συγκεκριμένο μέρος να καταλαβαίνουμε πώς βρέθηκε εκεί χωρίς να εικάζουμε ότι διαθέτει ικανότητες διακτινισμού. Επιπλέον, θα μας φαινόταν εξαιρετικά ενδιαφέρον αν οι σεναριογράφοι έμπαιναν στον κόπο να μας εξηγήσουν τους λόγους που η εργαζόμενη στο τοπικό μπαρ μετατρέπεται εν μια νυκτί σε θηλυκό Τζον Γουίκ για να βοηθήσει τους πρωταγωνιστές μας. Εκτιμούμε την προσπάθεια για ρεαλιστικές χορογραφίες μάχης και ξύλου, κάτι που σπάνια βλέπουμε στο ελληνικό σινεμά, όμως οι χαρακτήρες δε μας πείθουν ότι διαθέτουν πράγματι τις ικανότητες να κάνουν αυτά που τους βλέπουμε να κάνουν.

Το «Μυστικό του Δάσους» είναι μια ταινία που θέλει να ξεφύγει από το δίλημμα «σκληροπυρηνικό arthouse ή βιογραφία τύπου Καποδίστριας», κάνοντας ατόφιο σινεμά είδους, με πρότυπο τις χολιγουντιανές κυρίως αντίστοιχες ταινίες. Όμως, προδίδεται από την έλλειψη στοιχειώδους κινηματογραφικού storytelling, απόρροια μιας τηλεοπτικής αντίληψης γύρω από την αφήγηση, τη σκηνοθεσία και το μοντάζ. Παρακολουθώντας την ταινία, περιμέναμε από κάποια γωνιά του κάδρου να κάνει την εμφάνισή του ο Φρανκ Γκρίλο, ο σύγχρονος «βασιλιάς» του straight to vod αμερικανικού σινεμά δράσης. Αν και, εδώ που τα λέμε, η ταινία θα είχε αποκτήσει, έτσι, ένα κάποιο ενδιαφέρον παραπάνω από αυτό που τώρα διαθέτει.