Λογική και Ευαισθησία

Δύσκολα μπορούν να πάνε πολλά πράγματα στραβά σε ένα period drama, αρκεί να έχεις τα βασικά στοιχεία που απαρτίζουν συνήθως το σύνολο του εν λόγω κινηματογραφικού είδους: εντυπωσιακά locations, το κατάλληλο σκηνογραφικό, ένα σαφώς ταιριαστό ενδυματολογικό και βέβαια ένα cast ικανό να στηρίξει το όραμα εποχής του εκάστοτε δημιουργού και εδώ η Αγγλίδα σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τζόρτζια Όουκλεϊ διαθέτει όλα τα παραπάνω συστατικά, προκειμένου να παραδώσει την δική της εκδοχή του διάσημου έργου της Όστεν.

Γεωργιανή Αγγλία, τέλη 18 ου - αρχές 19 ου αιώνα. Όταν ο σύζυγος και πατέρας Χένρι Ντάσγουντ αποδημεί εις Κύριον η γυναίκα του και οι τρεις κόρες του βρίσκονται μπροστά σε ένα αβέβαιο μέλλον, από την στιγμή που το αρχοντικό στο οποίο ζουν, περνά στη δικαιοδοσία του γιου του Ντάσγουντ από τον προηγούμενο γάμο του. Οι τέσσερις γυναίκες θα αναγκαστούν να μετακομίσουν στο Μπάρτον, σε ένα λιτό σπίτι δίχως τις πολυάριθμες ανέσεις του παρελθόντος, που όμως τους προσφέρεται σε χαμηλό ενοίκιο από τον δεύτερο ξάδελφο της κυρίας Ντάσγουντ (Μπάλφε). Εκεί η λογική Έλινορ (Έντγκαρ-Τζόουνς) και η ευαίσθητη Μαριάν (Κριντ-Μάιλς) θα διαπιστώσουν πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα της εποχής τους, να συνδυάσει την αγάπη με την ανάγκη για επιβίωση.

Η Όουκλεϊ απομακρύνεται αισθητικά από τη φωτεινή, παστέλ παλέτα του Ανγκ Λι και της δικής του κινηματογραφικής μεταφοράς το 1995 που παραμένει ασυναγώνιστη σε υποκριτικό και αφηγηματικό επίπεδο (οι ανάλαφρες, κομεντί πινελιές της Έμμα Τόμσον στο σενάριο έκαναν όλη τη διαφορά), αντιτείνοντας μια πιο μελαγχολική και μουντή προσαρμογή που θέλει τους χαρακτήρες ανεπιτήδευτα ακατέργαστους και λασπωμένους, σαν να πρόκειται συνάμα και για μια απορομαντικοποίηση της εποχής όπως συνηθίζουμε να την έχουμε στο μυαλό μας.

Η σύγκριση των δυο ταινιών είναι αναπόφευκτη ίσως όμως και λιγάκι άδικη, αφού στην ταινία του Λι ονόματα όπως αυτά της Τόμσον, της Κέιτ Γουίνσλετ, του Άλαν Ρίκμαν και του Χιού Γκραντ εκπέμπουν διαχρονικό star quality, σε σχέση με τις νέες πρωταγωνίστριες που «χτίζουν» τώρα τις καριέρες τους. Οι Έντγκαρ-Τζόουνς και Κριντ-Μάιλς (ολόιδια η μητέρα της, Σαμάνθα Μόρτον), εντούτοις, τα πάνε περίφημα ως το αντιθετικό ζεύγος των αδελφών – η μια δρα με το μυαλό και η άλλη με την καρδιά – φέρνοντας φρεσκάδα στους ρόλους τους με έναν συνδυασμό κλασικής και σύγχρονης ομορφιάς, που βοηθά την ταινία να «ξεκολλήσει» από το αμιγώς εποχικό, δίχως όμως να στερείται σε τίποτα της αλλοτινής του ατμόσφαιρας.

Η φωτογραφία του Αρνό Ποτιέ λειτουργεί ως καμβάς για πολλές και εξαιρετικά όμορφες σκηνές που μοιάζουν σαν κινούμενοι πίνακες ελαιογραφίας, καθιστώντας την ταινία θαυμάσια στη θέαση, ενώ και τα αισθαντικά, γεμάτα εγκαρτέρηση έγχορδα του Ρότζερ Γκούλα εμπλουτίζουν την καθημερινότητα των πρωταγωνιστριών σε αυτήν την τρυφερή αναζήτηση της αγάπης.

Το σημαντικό είναι πως ενώ η μυθιστορηματική πλευρά των βιβλίων της Όστεν συνταιριάζεται αγαστά με τον κοινωνικό της σχολιασμό για τη θέση της γυναίκας σε έναν κόσμο, όπου η ζωή της εξαρτάται απόλυτα από την γαμήλια αποκατάστασή της, η Όουκλεϊ αντιλαμβάνεται τις διακυμάνσεις που απαιτούνται από την ταινία στο θέμα του τόνου, διανθίζοντας, παράλληλα, την ιστορία με καθόλα ταιριαστές, χιουμοριστικές στιγμές που εκτονώνουν το έμφυλο πρόσημο, χωρίς να το υπονομεύουν.

Θέλαμε μια ταινία στις αίθουσες που να επαναφέρει τη λαχτάρα και τον πόθο που σιγοκαίει στα βλέμματα και τις σιωπές και η «Λογική και Ευαισθησία» του 2026 μας δίνει πέρα από τα υπόλοιπα και ακριβώς αυτό.