Διπλόδοκος, το Δεινοσαυράκι

Διαβάζοντας τον τίτλο «Διπλόδοκος, το Δεινοσαυράκι», σχεδόν αυτόματα υποθέτει κανείς ότι πρόκειται για ακόμη μία περιπέτεια κινουμένων σχεδίων, συγγενική με τον ντισνεϊκό «Καλόσαυρο», μια ευρωπαϊκή (συγκεκριμένα πολωνική) απόπειρα που θα πατά στιβαρά σαν άλλο ευμεγέθες σαυρόποδο σε όλα όσα θεαματικά (αλλά και ενστικτωδώς αγριευτικά) εξιτάρουν τη φαντασία των μικρών παιδιών που έχουν εμμονή με τους δεινόσαυρους. Κι όμως, ο σκηνοθέτης Βόιτεκ Βάφστσικ αποδεικνύεται πως έχει πολύ περισσότερα να αφηγηθεί από ένα απλό προϊστορικό ταξίδι.

Αντλώντας έμπνευση από το πρωτότυπο έργο του Ταντέους Μπαρανόφσκι και πλαισιωμένος από μια ομάδα καλλιτεχνών με εμπειρία στα κόμικ, αλλά και τη ραφιναρισμένη συμβολή συνεργατών από τα στούντιο της Aardman και της DreamWorks, ο Βάφστσικ ξεκινά φαινομενικά με γνώριμα υλικά: ένας μικρός δεινόσαυρος χάνει τους γονείς του, όταν αυτοί εξαφανίζονται μυστηριωδώς από μια… γόμα που τους έσβησε. Από εκεί και πέρα, όμως, τα στερεότυπα καταρρέουν και στη θέση τους ξεδιπλώνεται ένα πολυχρωματικό, τολμηρό και βαθιά χιουμοριστικό πανηγύρι καλλιτεχνικής φαντασίας, πλημμυρισμένο από ιδέες. Σκεφτείτε την ευρηματικότητα της Pixar στις πιο εμπνευσμένες στιγμές της – και προσθέστε ακόμη περισσότερη τόλμη.

Στην ταινία τα παιδικά φαντασιακά αρχέτυπα (δεινόσαυροι, ζώα, διάστημα, επιστήμονες, μάγοι) αποδίδονται με πληρότητα και, όσο η αφήγηση εξελίσσεται, αποκτούν υπόσταση ως αυτόνομα καλλιτεχνικά δημιουργήματα που διεκδικούν να παραμείνουν στο «χαρτί» ως αυθεντική έκφραση και όχι ως έργα κατα παραγγελία.

Έτσι, γίνεται σαφές ότι αυτός ο επινοητικός «Διπλόδοκος» καταφέρνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον τόσο των μικρών θεατών, πλάθοντας σε κάθε σκηνή ξεχωριστούς κόσμους, όσο και των ενήλικων συνοδών τους, που θα αντιληφθούν τον διασκεδαστικό παραλογισμό των αστείων και - κυρίως - θα θυμηθούν τη χαμένη (πείτε την παιδική) ομορφιά του να διοχετεύεις τον αυθορμητισμό σου σε μία κόλλα λευκού χαρτιού. Το σχόλιο της ταινίας γύρω από τον «καλλιτέχνη» που πιέζεται να θυσιάσει το προσωπικό του όραμα για χάρη εκδοτικών συμφερόντων, τα οποία απαιτούν επίμονα «χαριτωμένα γατάκια», αποτελεί ακόμη ένα προσεγμένο και ουσιαστικό αποτύπωμα της αφήγησης.

Ο «Διπλόδοκος, το Δεινοσαυράκι» είναι τελικά μια ταινία για τη δύναμη της ανέμελης πλευράς κάθε ηλικίας - μια δήλωση αποδοχής και ένα βήμα προς την ευτυχία, ίσως και την επιτυχία. Μια σπάνια περίπτωση animation που συγχρονίζει παιδιά και ενήλικες μέσα από το χιούμορ, την έμπνευση, το κέφι και τη συναισθηματική του παλέτα. Και αυτό δεν το συναντάμε συχνά, σίγουρα όχι κάθε εβδομάδα που καταφθάνουν στις ελληνικές αίθουσες διάφορες - κατά κανόνα αδιάφορες - ταινίες κινουμένων σχεδίων.