Spa Weekend

Όταν σε μια ταινία για το fun σαββατοκύριακο μιας γυναικοπαρέας βλέπεις ότι τη σκηνοθεσία και κυρίως το σενάριο τα έχουν αναλάβει δυο άντρες, αντιλαμβάνεσαι ότι τα πράγματα – μάλλον – δεν θα πάνε και τόσο καλά. Όταν πέσουν και οι τίτλοι τέλους, είσαι πια σίγουρη.

Οι Τζον Λούκας και Σκοτ Μουρ που μετράνε, μεταξύ άλλων, στο ενεργητικό τους, το «The Hangover» (εκεί τα κατάφεραν περίφημα, μαντέψτε γιατί) και το, ελαφρώς καλύτερο από την ταινία που εξετάζουμε σήμερα, «Μαμάδες με Κακή Διαγωγή», υπογράφουν ένα σενάριο γεμάτο κλισέ και στερεότυπα για τις γυναικείες φιλίες και το ασύδοτο συμπεριφορικό μοτίβο του «μαύρου προβάτου» της παρέας το οποίο πάντα πρέπει να υπάρχει, προκειμένου να πυροδοτήσει τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα καταστήσουν την ταινία κωμωδία έστω και κατ’ επίφαση.

Αφήνοντας στην άκρη για ένα διήμερο επαγγελματικές υποχρεώσεις, οικογένειες και παιδιά, η Σόφι (Φάρις), η Τζέιν (Μαν) και η Κόκο (Μπουτό) θα βρουν λίγο χρόνο για τους εαυτούς τους ώστε να γιορτάσουν τα γενέθλια της Τζέιν, οργανώνοντας μια αναζωογονητική απόδραση σε ένα πολυτελές θέρετρο. Οι τρεις κολλητές όμως υπολογίζουν χωρίς τη Μελ (Φίσερ), τη φίλη «σίφουνα» που καταφτάνει πιο έτοιμη από ποτέ να σπείρει τον όλεθρο, μπλέκοντας τις φίλες τις σε απρόσμενες περιπέτειες.

Το «Φιλενάδες» του 2011 είναι επίσης μια κωμωδία με γυναίκες πρωταγωνίστριες σκηνοθετημένη από έναν άνδρα, τον όχι τυχαίο Πολ Φιγκ, όμως το σενάριο είναι γραμμένο από τις Κρίστεν Γουίγκ και Άννι Μαμόλο, ούσες και οι δυο σεναριογράφοι και κωμικοί. Είναι μια ταινία που δικαίως μνημονεύεται ως μια από τις καλύτερες γυναικείες κωμωδίες (και κωμωδίες εν γένει), αφού έχει πιάσει επακριβώς όχι μονάχα τον παλμό της εποχής της, αλλά και το πως είναι να ζεις τη γυναικεία εμπειρία από τα πολλαπλά πόστα της φίλης, της συζύγου, της μητέρας, της ερωμένης, της καριερίστας και πάει λέγοντας.

Το παράδειγμα δεν είναι διόλου τυχαίο καθώς το «Spa Weekend» θέλει διακαώς να αποτελέσει τις καινούργιες «Φιλενάδες» όμως του λείπουν οι εύστοχοι και αληθινά γραμμένοι χαρακτήρες. Καμία από τις τέσσερεις πρωταγωνίστριες δεν βγαίνει αλώβητη από το «σύνδρομο της καρικατούρας ώστε να καταστεί αστεία», με τους διαλόγους να είναι ο ένας χειρότερος από τον άλλον, χωρίς ποτέ να αποτελούν πραγματικό κομμάτι της γυναικείας ψυχοσύνθεσης, τουλάχιστον σε τέτοια έκταση.

Οι ηρωίδες βιώνουν τις πιο ανέμπνευστες καταστάσεις που σχετίζονται είτε με τον ωραίο γιόγκα instructor του θερέτρου (ποιος να το περίμενε;), είτε με την παλαβοσύνη της Μελ που, μεταξύ μας, δεν έχει κανέναν λόγο να είναι τόσο φρενιασμένη όλη την ώρα, πέρα δηλαδή από το να εξυπηρετήσει τον κωμικό λόγο της ύπαρξής της.

Το χειρότερο είναι πως αν δεχτούμε όλα τα σεναριακά απρόοπτα (όχι και τόσο απρόοπτα όταν τα έχεις δει πλέον εκατοντάδες φορές), τις αναμενόμενες εξελίξεις και την ατυχέστατη πρόζα, η ταινία δεν είναι καν αστεία. Με εξαίρεση μια δυο στιγμές που ίσως και να «δουλέψουν» για ορισμένους θεατές, το φιλμ των Λούκας-Μουρ πάσχει τρομερά σε επίπεδο αστείων και κωμικού timing, καθιστώντας τελικά την παρακολούθηση μια σχεδόν επίπονη εμπειρία.

Το «Spa Weekend» πέραν του ότι θα ήθελε να είναι οι νέες «Φιλενάδες», θα ήθελε να είναι και κωμωδία, αλλά δεν είναι.