Spider-Man: Καινούργια Μέρα

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τα γεγονότα του «Spider-Man: No Way Home» (2021), και ο Πίτερ Πάρκερ (Τομ Χόλαντ) είναι πλέον ένας ενήλικας που ζει εντελώς μόνος, έχοντας επιλέξει να εξαφανίσει την ανάμνησή του από τις ζωές των ανθρώπων που αγαπά, για να τους προστατεύσει. Καταπολεμώντας το έγκλημα σε μια Νέα Υόρκη που δεν γνωρίζει το όνομά του, έχει αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στην προστασία της πόλης του, ως Spider-Man πλήρους απασχόλησης. Όμως, καθώς οι απαιτήσεις προς αυτόν μεγαλώνουν, μια σειρά εγκλημάτων προειδοποιεί για την έλευση μιας νέας απειλής.

Τα τελευταία χρόνια, και συγκεκριμένα μετά το «Avengers: Endgame» (2019), το Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel έμοιαζε να πελαγοδρομεί χωρίς κατεύθυνση ανάμεσα σε σεναριακές διευκολύνσεις (λέγε με Πολύ-σύμπαν), αδιάφορους νέους χαρακτήρες, πολιτικά ορθά μηνύματα και ανέμπνευστη επανάληψη των ίδιων και των ίδιων ιστοριών. Εκλάμψεις έμπνευσης υπήρξαν μόνο σποραδικά αυτό το διάστημα («Doctor Strange in the Multiverse of Madness», 2022), όμως το franchise έχασε την απήχηση που είχε καθ’ όλη την προηγούμενη δεκαετία, καθώς το κοινό που μεγάλωσε με εκείνες τις ταινίες ενηλικιώθηκε και απαιτούσε πλέον κάτι διαφορετικό. Επιπλέον, η επιμονή του στούντιο να χρησιμοποιεί κάθε ταινία του προκειμένου να «σετάρει» τις επόμενες λειτουργούσε εις βάρος της δραματουργίας, αφού πολλά απ’ όσα συνέβαιναν υποτίθεται πως θα εξηγούνταν σε επόμενα φιλμ.

Δεν γνωρίζουμε αν πράγματι στη Marvel έβαλαν μυαλό και από δω κι εμπρός θα επανέλθουν στο ορθό storytelling, αλλά το «Spider-Man: Brand New Day» υποδεικνύει πως κάτι αλλάζει. Ένα καλό σημάδι είναι η απουσία post-credits σκηνών, πλην μιας, μικρής κι ασήμαντης. Μολονότι υπάρχει χαρακτήρας που γνωρίζουμε ότι θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του franchise, ο χαρακτήρας αυτός έχει ολοκληρωμένο arc εντός αυτής της ταινίας και, αν δεν τον ξαναβλέπαμε ποτέ στο franchise, δεν θα μέναμε με την απορία, τι δουλειά είχε τέλος πάντων σε αυτήν την ταινία. Αυτήν τη φορά οι συντελεστές του φιλμ κοίταξαν να αφηγηθούν πράγματι μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, επένδυσαν στους χαρακτήρες, στους ηθοποιούς και στη δράση και παρέδωσαν κάτι περισσότερο από ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα.

Πρόκειται, ίσως, για την καλύτερη ταινία «Spider-Man» με πρωταγωνιστή τον Tom Holland, ο οποίος είναι εξαιρετικός εδώ, αλλά και για την καλύτερη live-action ταινία του χαρακτήρα από την εποχή της τριλογίας του Sam Raimi. Η Zendaya, ο Jon Bernthal και η Sadie Sink («Stranger Things») είναι πολύ καλοί στους ρόλους τους, ενώ ο σκηνοθέτης Destin Daniel Cretton («Short Term 12», «Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings») κάνει αξιόλογη δουλειά στις σκηνές δράσης. Δεν είναι ότι κάποιο set-piece δεν το έχουμε ξαναδεί, όμως παρακολουθείς τη δράσης χωρίς να χάνεσαι, χωρίς να νιώθεις πως ό,τι παρακολουθείς είναι υπερβολή για χάρη του σκέτου εντυπωσιασμού, και, το σημαντικότερο, ότι αυτό που βλέπεις είναι ένα υπερθέαμα βασισμένο σε κόμικ, που δεν έχει καμία πρόθεση να σου κουνήσει το δάχτυλο με τα σωστά «διδάγματα».

Ελαττώματα, βεβαίως, υπάρχουν. O Τζέικομπ Μπάταλον, ο οποίος επιστρέφει για να ενσαρκώσει τον Νεντ, κολλητό φίλο του Πίτερ Πάρκερ, είναι, όπως πάντα, πολύ εκνευριστικός. Το χιούμορ δεν λειτουργεί πάντα, κάτι συχνό στις ταινίες (και τα κόμικς) της Marvel. Σεναριακές ευκολίες και κλισέ δεν αποφεύγονται σε όλη τη διάρκεια του φιλμ, η οποία αγγίζει τα 145 λεπτά χωρίς, ωστόσο, να γίνεται κουραστική. Παρ’ όλα αυτά, συνολικά το πρόσημο είναι θετικό, η ταινία είναι πολύ ευχάριστη στην παρακολούθησή της και υποδεικνύει την κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να κινηθεί το franchise αν θέλει να ανακτήσει τη χαμένη του αίγλη, ή, τέλος πάντων, μέρος αυτής.