Ο Σούπερ Τσάρλι

Το «Σούπερ Τσάρλι» συστήνει έναν ήρωα κομμένο και ραμμένο για τις ανάγκες του σύγχρονου παιδικού animation: ένα μωρό που αποκτά υπερδυνάμεις και καλείται να σώσει την πόλη του από μια απειλή. Αυτό, όμως, που στα χέρια (και στη σεναριακή οξυδέρκεια) μιας επιδέξιας Pixar θα μπορούσε να είναι ένα spinoff των «Απίθανων» εδώ ξετυλίγεται γραμμικά, χωρίς ανατροπές και χωρίς ιδιαίτερη αγωνία, βασιζόμενο στα γνώριμα μονοπάτια της αυτογνωσίας, της αδερφικής φιλίας και της «ευθύνης που συνοδεύει τη δύναμη».

Το πρόβλημα του «Σούπερ Τσάρλι» είναι ότι εκτελεί τη συνταγή του με μια αδιάφορη μηχανικότητα. Η ταινία μοιάζει να φοβάται οποιαδήποτε στιγμή παύσης, σαν να θεωρεί δεδομένο πως το νεανικό κοινό δεν αντέχει τη σκέψη, παρά μόνο τη διαρκή κίνηση. Το αποτέλεσμα είναι μια αφήγηση που τρέχει τόσο, ώστε δεν προλαβαίνει να αποκτήσει βάρος - ούτε καν το βάρος που της αναλογεί ως παιδικό φιλμ.

Οπτικά, το animation κινείται σε ασφαλή, σχεδόν τηλεοπτικά μονοπάτια. Η παλέτα είναι φωτεινή, οι κινήσεις καθαρές, αλλά λείπει οποιαδήποτε διάθεση αισθητικής πρότασης. Ακόμη και όταν επιχειρεί να μιλήσει για αξίες όπως η οικογένεια, η συνεργασία και η αποδοχή, το κάνει με όρους συνθήματος. Όλα δηλώνονται, τίποτα δεν υπονοείται. 

Κοντολογίς, το «Σούπερ Τσάρλι» απλώς επιβεβαιώνει μια τάση του σύγχρονου παιδικού animation να παραδίδει το επαρκές. Δεν ενοχλεί, αλλά και δεν εμπνέει. Animation, όμως, βλέπουμε για τη φαντασία, όχι για τα ελλείματά της.