Supergirl

Θέμα χρόνου ήταν να πάρει σειρά και η καινούργια, solo ταινία του υπέρ-ηρωικού Supergirl, ως κομμάτι του νέου και διευρυμένου κινηματογραφικού σύμπαντος της DC που επανασυστήνει την ξαδέλφη του Σούπερμαν στις νεότερες γενιές μέσω της Μίλι Άλκοκ, αλλά και σε εκείνους που δεν ξεχνούν το πέρασμα της εκθαμβωτικής Έλεν Σλέιτερ στον ομότιτλο ρόλο της, ομολογημένως όχι και τόσο καλής, ταινίας του 1984.

Ταξιδεύοντας από πλανήτη σε πλανήτη πνίγοντας τον πόνο της στο αλκοόλ, η Κάρα πασχίζει ακόμα να ξεπεράσει την τραυματική εμπειρία του φευγιού της από τον Κρύπτον, σε μια απόπειρα των γονιών της να τη σώσουν από το καταδικασμένο μέλλον του λαού τους, ο οποίος είχε εκτεθεί ανεπανόρθωτα στην ακτινοβολία του κρυπτονίτη. Μια μέρα η γνωριμία της με τη Ρούθι (Ρίντλεϊ), μια πιτσιρίκα που ορκίζεται εκδίκηση για τον χαμό των δικών της, θα τη φέρει σε τροχιά σύγκρουσης με τον Κρεμ (Σχούναερτς), έναν διαπλανητικό κακό ο οποίος θα δηλητηριάσει τον πολυαγαπημένο σκύλο της Κάρα, Κρύπτον.

Το μόνο πιο σίγουρο σε τούτη τη ζωή, πέρα από το γεγονός πως το ελληνικό καλοκαίρι υπάρχει μονάχα σαν παιδική θύμηση στο μυαλό μας, είναι πως οι ταινίες με σούπερ ήρωες έχουν πάντα (ή σχεδόν πάντα) την ακριβή κατάληξη που περιμένεις. Αν εξαιρέσει δηλαδή κανείς ταινίες όπως οι «Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας» (2018) και «Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη» (2019), τότε λίγο πολύ οι περισσότεροι μπορούμε να μαντέψουμε την κατάληξη της πλειονότητας αυτών των ταινιών ήδη από τη στιγμή που θα μπούμε στη σκοτεινή αίθουσα.

Το «Supergirl» του Κρεγκ Γκιλέσπι ο οποίος έχει δοκιμαστεί σε πολλά άλλα κινηματογραφικά genres, αλλά στο σουπερηρωικό πρώτη φορά (έχει σκηνοθετήσει μεταξύ άλλων το μοναδικά γλυκόπικρο «Ο Λαρς και η Κούκλα του», αλλά και την «Κρουέλα» με την Έμα Στόουν) αποτελεί μια τίμια προσθήκη στον – ας μη γελιόμαστε – αρκετά ταλαιπωρημένο, σινεματικό κόσμο των super heroes, δίχως όμως να φέρνει κάτι πραγματικά καινούργιο, τόσο από άποψη ιστορίας, όσο και σκηνοθετικού στυλ.

Εκεί που το «Doctor Strange in the Multiverse of Madness» (2022) του Σαμ Ράιμι, για παράδειγμα, είναι μια ταινία δημιουργού με ξεχωριστό στίγμα, ταινίες όπως αυτή του Γκιλέσπι δεν είναι τίποτε άλλο, από ένα ακόμη super hero παράδειγμα που αδυνατεί να ξεχωρίσει, ακολουθώντας την ίδια μανιέρα με «φλατ» περιβάλλοντα, κακοφωτισμένες χορογραφίες μαχών που με το ζόρι ξεχωρίζουν από τις σκιές και διεκπεραιωτικό CGI.

Η ουσιαστική σωτηρία εδώ είναι ο ευγενής σκοπός της Κάρα να σώσει τον σκύλο της, γεγονός που δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα όσων έχουν κατοικίδια – θα φτάσουν μέχρι και την άκρη του σύμπαντος προκειμένου να τα σώσουν. Η Άλκοκ προσδίδει στον χαρακτήρα της μια νεανική ανεμελιά και μια άγουρη επαναστατικότητα, που όμως σιγοντάρουν αποτελεσματικά το εγχείρημά της. Στο πλευρό της η Ρίντλεϊ είναι λίγο πιο...διακοσμητική, έχει όμως κι εκείνη τις στιγμές της, ενώ η παρουσία του Τζέισον Μομόα στον ρόλο του α λα μακιγιάζ Kiss Λόμπο, είναι μια πληθωρική πινελιά που η ταινία χρειαζόταν.

Το «Supergirl» είναι στον πυρήνα του ένα διαστημικό «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής». Έχει κακό ντυμένο με δερμάτινα, έχει νύφες και μια πολύ συγκεκριμένη χρήση των νυφών αυτών. Η ιδέα δηλαδή υπάρχει, αλλά στην υλοποίηση το πράγμα χωλαίνει λιγάκι, αφού οι δημιουργοί δεν έχουν αποφασίσει προς τα που θέλουν να πάνε την ιστορία τους η οποία έχει λίγο από όλα. Πάντως ακόμα κι έτσι οι φαν της DC θα περάσουν καλά.