Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα

Στην ιστορία της 7ης Τέχνης υπάρχουν ταινίες που αγαπούν το σινεμά και εκείνες που ξέρουν πως τα όρια αυτής της λατρείας μπορούν να είναι εντελώς ανελαστικά ή και γελοία. Το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» του Τζέιν Σένμπρουν (they/them) ανήκει (τι καλά!) και στις δύο κατηγορίες. Ξεκινά ως μια εξαιρετική σάτιρα για τα franchises που αρνούνται να πεθάνουν και καταλήγει σε κάτι απρόσμενα τρυφερό: μια ιστορία για το πώς οι ταινίες που αγαπάμε είναι εκείνες που μας αποκαλύπτουν με ειλικρίνεια ποιοι/-ες/-α είμαστε.

Στην ταινία, το franchise μιας κινηματογραφικής σειράς τρόμου με τίτλο «Camp Miasma» έχει εξαντλήσει τη γνωστή διαδρομή: sleeper hit, σίκουελ, ξεχείλωμα, καλτ επανεκτίμηση και ετοιμάζεται για ριμπούτ από τους νεκρούς, επειδή κάποιος παραγωγός μεγάλου στούντιο θυμήθηκε πως υπάρχει ακόμα IP να αρμέξει. Κοντολογίς, το Σένμπρουν πιάνει το Χόλιγουντ εκεί ακριβώς όπου πονάει, στην αδυναμία του να αφήσει κάτι να τελειώσει μια και καλή. 

Κεντρική ηρωίδα είναι η κουίρ σκηνοθέτρια Κρις (η εκπληκτική Χάνα Αϊνμπίντερ του «Hacks»), βραβευμένη στο Σάντανς (τι άψογη ειρωνεία), η οποία προσλαμβάνεται για να κάνει ξανά το «Camp Miasma» επίκαιρο, ασφαλές και κερδοφόρο. Εκείνη γνωρίζει καλά πως αποτελεί το προοδευτικό και καλλιτεχνικό άλλοθι για ένα franchise προβληματικό ως προς τα θέματα φύλου και σεξουαλικότητας. Το θέμα, όμως, είναι πως για εκείνη το «Camp Miasma» δεν αποτελεί απλώς ένα εφαλτήριο κινηματογραφικής αποδόμησης, αλλά ταυτόχρονα παιδικό τραύμα και απωθημένο.

Και κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο η Μπίλι Πρέσλεϊ. Η λατρεμένη Τζίλιαν Άντερσον εμφανίζεται σαν να αποφάσισε ότι η Νόρμα Ντέσμοντ του «Sunset Boulevard» χρειαζόταν περισσότερο αλκοόλ, περισσότερο καμπ (pun intended) και λιγότερες αναστολές. Η Μπίλι Πρέσλεϊ ήταν η αρχική πρωταγωνίστρια του «Camp Miasma», η οποία εξαφανίστηκε μετά την επιτυχία της ταινίας και τώρα ζει περίπου σαν φάντασμα του εαυτού της. Η συνάντησή της με την Κρις είναι ταυτόχρονα οντισιόν, συνεδρία ψυχανάλυσης, φλερτ και τελετουργία μύησης. Η Άντερσον παίζει στα όρια της καρικατούρας χωρίς να πέφτει ποτέ σε καμία παγίδα. Τη μία στιγμή είναι εξωφρενικά αστεία και την επόμενη αφήνει να διαφανεί όλη η μελαγχολία μιας γυναίκας που πέρασε δεκαετίες βλέποντας τον νεότερο εαυτό της να «δολοφονείται» ξανά και ξανά στην οθόνη.

Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, το Σένμπρουν παίζει με τους κωδικούς του slasher, σχολιάζει τη συχνά μισογυνική παράδοση του είδους και θέτει ένα πολύ ουσιαστικό ερώτημα: τι κάνουμε όταν ένα προβληματικό έργο υπήρξε καθοριστικό για το κοινό του; Όταν κάτι που θεωρητικά θα έπρεπε να μας απωθεί μάς πρόσφερε την πρώτη εικόνα μιας επιθυμίας;

Το δίπολο σεξ-τρόμος κυριαρχεί, με την προφανή απόλαυση κάποιου που ξέρει ότι τα δύο δεν απείχαν ποτέ ιδιαίτερα το ένα από το άλλο. Ο δολοφόνος του «Camp Miasma» φέρει (διόλου τυχαία) το όνομα Little Death, έκφραση που ταυτίζεται με τον οργασμό. Μαχαίρια, διεισδύσεις, σώματα, φόβος και ηδονή μπλέκονται, μέχρι που το slasher παύει να λειτουργεί ως μηχανισμός τιμωρίας της σεξουαλικότητας και μετατρέπεται σε μια αλλόκοτη μορφή απελευθέρωσης.

Ασφαλώς και όλα σταδιακά γίνονται υπέροχα υπερβολικά. Ζωγραφισμένα φόντα, ξεβαμμένες υφές, ψεύτικα τοπία, χρώματα που μοιάζουν να έχουν δραπετεύσει από VHS, συντριβάνια από αίμα. Το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» είναι βαθιά κατασκηνωμένο στο σινεμά των Κρέιβεν, Λιντς και Κρόνενμπεργκ, αποτελεί meta σχόλιο και γουστάρει τις αναφορές πάνω στις αναφορές. Εκεί εντοπίζεται, μερικές φορές, και ένα από τα προβλήματα της ταινίας. Είναι τόσο απασχολημένη με το να σου εξηγεί γιατί μια εικόνα έχει ενδιαφέρον, ώστε ξεχνά ότι η εικόνα είχε ήδη κάνει τη δουλειά από μόνη της. Η υπερανάλυση είναι χαρακτηριστικό της Κρις, αλλά κατά διαστήματα γίνεται χαρακτηριστικό και του ίδιου του φιλμ.

Ευτυχώς, κάτω από όλο αυτό το θεωρητικό υπόβαθρο υπάρχει κάτι πολύ απλό. Δύο γυναίκες κοιτάζουν τις εικόνες που τις καθόρισαν και κάποια στιγμή αποφασίζουν ότι δεν αρκεί πια να τις αναλύουν, πρέπει να μπουν «μέσα» τους. Μετά την καταθλιπτική ασφυξία του «I Saw the TV Glow», το Σένμπρουν κάνει μια απροσδόκητα ευφορική ταινία. Δεν είναι λιγότερο κουίρ ούτε λιγότερο παράξενη, είναι όμως πρόθυμη να επικοινωνήσει τη σινεφιλία της με το κοινό.

Άνισο; Ναι. Αυτάρεσκο; Ενίοτε. Υπερφορτωμένο; Σίγουρα. Αλλά επίσης αστείο, σέξι, θλιμμένο και απολαυστικά αιματοβαμμένο. Κάποιοι/-ες/-α θα το λατρέψουν, οι υπόλοιποι θα σταθούν απέναντι. Δεν πειράζει. Το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» θυμίζει πως δεν χρειάζεται να απολογούμαστε για κάθε ταινία που αγαπήσαμε.