Ο Τελευταίος Βίκινγκ

Ο Άνκερ (Νικολάι Λίε Κάας) πήγε φυλακή για ληστεία τράπεζας και αποφυλακίζεται ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια. Επανενώνεται με τον πνευματικά πάσχοντα και ψυχολογικά τραυματισμένο αδελφό του, Μάνφρεντ (Μαντς Μίκελσεν), στον οποίο είχε αφήσει τη λεία της τελευταίας ληστείας του πριν μπει φυλακή. Ο Μάνφρεντ έκρυψε κάπου τα χρήματα, όμως δεν μπορεί να θυμηθεί πού ακριβώς. Τα δύο αδέλφια ξεκινούν μια διαδικασία ξεκλειδώματος της μνήμης του Μάνφρεντ, η οποία θα συναντήσει πολλά εμπόδια και θα προκαλέσει διάφορα ευτράπελα στην πορεία.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο σκηνοθέτης Άντερς Τόμας Γένσεν και ο ηθοποιός Μαντς Μίκελσεν έχουν κάνει μαζί μια σειρά από ταινίες που έχουν γράψει τη δική τους, ξεχωριστή, ελαφρώς υποτιμημένη πορεία στον δανέζικο κινηματογράφο. Αναμειγνύοντας, συνήθως, αστυνομική ίντριγκα με κατάμαυρο χιούμορ που ανά διαστήματα θυμίζει αδελφούς Κοέν, ο Γένσεν έχει παραδώσει μερικές από τις πιο απολαυστικές σκανδιναβικές ταινίες των τελευταίων δύο δεκαετιών, χωρίς απαραίτητα να ισχυριζόμαστε ότι ανάμεσά τους βρίσκουμε και κάποιο αριστούργημα. Η καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη μάλλον ήταν το «Riders of Justice» (2020), πάλι με τον Μίκελσεν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που σημείωσε μια κάποια επιτυχία και εκτός δανέζικων συνόρων.

Τώρα, οι δύο συνεργάτες ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους για το «The Last Viking», μια ταινία που καταγράφεται ως ήσσονος σημασίας προσθήκη στη φιλμογραφία αμφότερων, είναι όμως απολαυστική και διαθέτει αρκετές αρετές. Θεματολογικά η ταινία περιστρέφεται γύρω από γνώριμες θεματικές, όπως το πέρασμα του χρόνου, η ανδρική ψυχοσύνθεση και τα παιδικά τραύματα. Αυτό που διακρίνει την ταινία από άλλες με παρόμοια πλοκή και θεματολογία είναι, όπως πάντα στις ταινίες του Γένσεν, το χιούμορ, το οποίο αντλείται από τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Στη συγκεκριμένη ταινία αυτό ήταν ακόμα πιο δύσκολο, δεδομένου ότι ένας από τους πρωταγωνιστές υποτίθεται πως πάσχει από πνευματική νόσο, όμως ο Γένσεν χειρίζεται πολύ λεπτά και καλαίσθητα το θέμα, χωρίς ποτέ να ξεπέφτει στη χοντροκοπιά.

Ο ρυθμός του φιλμ είναι αψεγάδιαστος και η δράση εξισορροπείται από την εμβάθυνση στους χαρακτήρες. Οι πρωταγωνιστές και το υποστηρικτικό καστ είναι θαυμάσιοι, αν και την παράσταση κλέβει αναμενόμενα ο Μαντς Μίκελσεν, ένας σπουδαίος ηθοποιός της σύγχρονης σκανδιναβικής σχολής που συνεχίζει επάξια την παράδοση των χωρών αυτών στην ανάδειξη μεγάλων ερμηνευτικών ταλέντων. Η ταινία διαθέτει επίσης ωραίες μουσικές επιλογές, κάτι αναπόφευκτο μιας και μεγάλο κομμάτι της πλοκής περιστρέφεται γύρω από τη μουσική όπως θα καταλάβετε παρακολουθώντας το φιλμ, και ατμοσφαιρική φωτογραφία.

Αν κάτι έχουμε να προσάψουμε στο «The Last Viking», αυτό είναι η έλλειψη πρωτοτυπίας που το διακρίνει συγκριτικά με προηγούμενες ταινίες των Γένσεν και Μίκελσεν. Για κάποιον που έχει παρακολουθήσει παλαιότερες συνεργασίες των δύο καλλιτεχνών, ελάχιστες εκπλήξεις τον περιμένουν κατά την παρακολούθηση του νέου τους φιλμ. Από την άλλη, όποιος δεν έχει τύχει να ξαναδεί ταινία τους, ξεκινώντας από το «The Last Viking» ενδέχεται να τους εκτιμήσει και να αναζητήσει την υπόλοιπη κοινή φιλμογραφία τους. Σε αυτήν την περίπτωση, κάμποσες καλές ταινίες περιμένουν τον πρόθυμο θεατή να τις ανακαλύψει.