The Mortuary Assistant

Η Ρεμπέκα Όουενς (Γουίλα Χόλαντ), μια νέα γυναίκα με επιβαρυμένο ιστορικό χρήσης ναρκωτικών, δουλεύει ως βοηθός σε ένα απομονωμένο νεκροτομείο. Στη διάρκεια μιας νυχτερινής βάρδιας, αρχίζει να βιώνει ανεξήγητα φαινόμενα: σώματα κινούνται, ψίθυροι αντηχούν στο σκοτάδι και η αντίληψη της πραγματικότητας για την Ρεμπέκα αλλοιώνεται. Η νύχτα γίνεται εφιαλτική και η Ρεμπέκα καλείται να αντιμετωπίσει μια δαιμονική δύναμη, αποφασισμένη να καταλάβει το σώμα της πριν ξημερώσει.

To «The Mortuary Assistant» βασίζεται στο ομότιτλο βιντεοπαιχνίδι της DreadXP, το οποίο θεωρείται από τα πιο πετυχημένα στο είδος του τρόμου τα τελευταία χρόνια. Ο γράφων δηλώνει πλήρη άγνοια για το συγκεκριμένο παιχνίδι, επομένως οφείλουμε να σας προειδοποιήσουμε πως η παρούσα κριτική αφορά καθαρά στις κινηματογραφικές παραμέτρους της διασκευής, αν και, αν αληθεύουν όσα διαβάζουμε από τον ξένο Τύπο, στους οπαδούς του παιχνιδιού η ταινία θα φανεί ακόμα χειρότερη από ό,τι σε εμάς τους αδαείς. Από την άλλη δεν είναι η πρώτη φορά που το πιστό κοινό ενός βιντεοπαιχνιδιού θα βγει από την κινηματογραφική αίθουσα απογοητευμένο από τη φιλμική εκδοχή της αγαπημένης του ιστορίας, επομένως δε θα πρέπει να μας προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι και αυτή η ταινία απέτυχε να συγκινήσει τους οπαδούς του πρωτότυπου «The Mortuary Assistant».

Σχέδιο που ξεκίνησε, ως κινηματογραφικό έργο, το 2022, το φιλμ του σκηνοθέτη Τζερεμάια Κιπ προσπαθεί να διατυπώσει μια αλληγορία γύρω από τον εθισμό στα ναρκωτικά και την τραυματική παιδική ηλικία. Μόνο που όλο αυτό είναι αφόρητα κλισέ και χιλιοειπωμένο, καθώς πρόκειται για τις δύο πιο προσφιλείς θεματικές στους σκηνοθέτες του λεγόμενου «αναβαθμισμένου» τρόμου. Ο Κιπ προσπαθεί να ισορροπήσει την ταινία του ανάμεσα στην αισθητική του παιχνιδιού και στο στιλ και τις θεματολογίες των ταινιών τρόμου της Α24, αλλά αυτό το «πάντρεμα» προκύπτει άστοχο και αταίριαστο. Σεναριακά, η ταινία ακολουθεί αλλόκοτα και αλλοπρόσαλλα μονοπάτια, ανά στιγμές δε βγάζει κανένα απολύτως νόημα και κουράζει παρά τη μικρή της διάρκεια (92 λεπτά, μαζί με τους τίτλους τέλους).

Για την αποτυχία δεν ευθύνεται μονάχα το σενάριο, αλλά και κάθε άλλος τομέας της κατασκευής αυτού του φιλμ. Η σκηνοθεσία του Κιπ είναι μετριότατη, και ενώ υπάρχουν ωραίες ιδέες και κάποια επιτυχημένα πλάνα που πάνε να στήσουν μια κάπως υποβλητική ατμόσφαιρα και να υπογραμμίσουν την απειλή, το κάκιστο μοντάζ και η κατάχρηση απαράδεκτου CGI καταστρέφουν και οπτικά την ταινία. Στο κομμάτι των πρακτικών εφέ το «The Mortuary Assistant» τα πηγαίνει ελαφρώς καλύτερα, χωρίς όμως να διαπρέπει και πάλι. Οι ερμηνείες είναι από το εκπτωτικό ράφι, η μουσική υπόκρουση πολύ «βασική» και η φωτογραφία ενίοτε βυθίζεται σε υπερβολικό σκοτάδι, με αποτέλεσμα σε ορισμένες σκηνές να μην μπορείς να διακρίνεις τη δράση εντός του κάδρου.

Δυστυχώς, το «The Mortuary Assistant» έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των διασκευών βιντεοπαιχνιδιών που και τους οπαδούς του πρωτότυπου απογοητεύουν και τους υπόλοιπους θεατές αποτυγχάνουν να προσελκύσουν. Αντί να βελτιώνεται η κατάσταση, βλέπουμε απανωτά ταινίες σαν αυτή ή το πρόσφατο «Return to Silent Hill» του Κριστόφ Γκανς και νιώθουμε λες και το πρώτο «Resident Evil» (2002) του Πολ Γ. Σ. Άντερσον ή το «Silent Hill» (2006) του Γκανς να ήταν το απαύγασμα της κινηματογραφικής τέχνης. Για πραγματικά ωραία, πρόσφατη μεταφορά βιντεοπαιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη, σας προτρέπουμε να αναζητήσετε το έκτακτο ιαπωνικό φιλμ «Exit 8» (2025), που μετέφερε με επιτυχία το ομότιτλο παιχνίδι και είχε και μερικά ενδιαφέροντα πραγματάκια να πει πάνω στο φόβο και το άγχος της πατρότητας.