Το Τραγούδι του Δάσους

Δύσκολο είδος το φυσιολατρικό ντοκιμαντέρ που απαιτεί από τον θεατή συγκέντρωση και προσήλωση χωρίς την αναμενόμενη ακολουθία πλοκής, όμως ο διάσημος φωτογράφος άγριας ζωής και ντοκιμαντερίστας Βενσάν Μινιέ δεν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, αφού η καινούργια του ταινία «Το Τραγούδι του Δάσους» αναμένεται να κάνει ακόμα και τους πιο δύσπιστους να «λυγίσουν» μπροστά στο μεγαλείο της φύσης.

Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τρεις γενιές ανδρών – τον Μινιέ, τον γιο του και τον πατέρα του – σε ένα ταξίδι μέσα στα αχανή δάση των Βοσγίων Ορέων, εκεί όπου η πραγματικότητα μπλέκει με το θαύμα της πλάσης, γεννώντας ερωτήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη, τη διατήρηση και την προστασία του περιβάλλοντος, τη μεταλαμπάδευση της γενεαλογικής εμπειρίας και ύστατα τον αέναο κύκλο ζωής και θνητότητας εντός του οποίου τόσο εμείς, όσο και η φύση μοιραζόμαστε ίσες ευκαιρίες.

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που εναρμονίζει ιδανικά την αυτούσια καταγραφή με την ατομική μαρτυρία, κάτω από ένα πρίσμα μυθοπλαστικής αφήγησης που όμως υπάρχει για να εξυπηρετήσει τον κινηματογραφικό της σκοπό, υπό την έννοια πως κατασκευάζει ένα υποθεσιακό νήμα για τον θεατή, έτσι ώστε η παρακολούθηση να γίνει και για τον ίδιο βιωματική υπόθεση.

Οι εικόνες που καταγράφει ο Μινιέ διαθέτουν κάτι το υπερβατικό. Το φυσικό τοπίο μεταμορφώνεται σε οπτικό και ηχητικό αμάλγαμα ιδεών, εκφράσεων, συναισθημάτων και σοφίας, μια υπενθύμιση της καλοτυχίας τους είδους μας να ζει σε έναν τέτοιο πλανήτη ανυπέρβλητης ομορφιάς και ευαισθησίας γεγονός το οποίο ξεχνάμε συχνότερα από όσο θυμόμαστε πλέον.

Η μαγεία των σκηνών δεν αφορά μονάχα στον τρόπο με τον οποίο ο Μινιέ τοποθετεί την κάμερα και καταγράφει, αλλά και στη σκηνοθεσία πολλών επί μέρους ιστοριών όπως αυτές ξετυλίγονται μέσα στα άχρονα φυλλώματα, τα πανάρχαια δέντρα και τη φασματική ομίχλη. Δυο αρσενικά ελάφια μπλέκουν τα κέρατά τους σε μια κατά μέτωπο επίθεση, ένα σπάνιο είδος πουλιού εμφανίζεται σαν φάντασμα μέσα στο χλωμό πρωινό και ένας λύγκας απολαμβάνει ένα εκλεκτό τσιμπούσι. Δεν είναι μόνο οι τυχαίες συναντήσεις και η ποιητική αποτύπωσή τους που κάνουν τούτο το ντοκιμαντέρ σπουδαίο, αλλά πρωτίστως η κινηματογραφική παραδοχή του λαμπρού μεγαλείου των άλλων πλασμάτων και του οικοσυστήματός τους το οποίο οφείλουμε να προστατέψουμε πάση θυσία.

«Το Τραγούδι του Δάσους» είναι μια φυσιολατρική ελεγεία, ένας οικογενειακός ύμνος για τη διαχρονικότητα της φύσης, της αξεπέραστης ομορφιάς της και της μοναδικής της ικανότητας να μας φιλοξενεί και να μας δέχεται. Αν δεν μπορούμε να είμαστε απλόχερα ευγνώμονες για αυτό, τότε δεν ξέρουμε για τι.