Το πρώτο παιδί του τελευταίου των χολιγουντιανών Μοϊκανών, Κερκ Ντάγκλας (που τον Δεκέμβριο θα γιορτάσει τα 103α του γενέθλια), ο Μάικλ Ντάγκλας, μπήκε στον χορό από πολύ νωρίς σαν ηθοποιός, έκανε μεγάλη επιτυχία με το τηλεοπτικό «Streets of San Francisco» (τρεις συνεχόμενες υποψηφιότητες για Έμμυ και μία για Χρυσή Σφαίρα!), αλλά έπιασε τον ταύρο από τα κέρατα αγοράζοντας τα δικαιώματα της «Φωλιάς του Κούκου» από τον...μπαμπά του που λογάριαζε να πρωταγωνιστήσει αλλά στα 60 του τότε πια είχε παραμεγαλώσει για τον ρόλο. Το έργο πήρε το Big Five και ο Ντάγκλας Τζούνιορ κέρδισε πια το μικρό του όνομα. Στα επόμενα χρόνια, όσο κι αν, κατά την γνώμη του υπογράφοντος, οι φιλμογραφίες είναι ασύγκριτες, θα ξεπερνούσε τιμητικά ακόμα και τον θρυλικό μπαμπά του.
Η χρυσή εποχή του Ντάγκλας ως ηθοποιού διήρκεσε τα τυπικά 15, περίπου, χρόνια (1984-2000), ενώ η δεκαετία του '90 τον έφερε στην πρώτη γραμμή παρά το γεγονός πως σήμερα η ηλικία του (50άρης) θα θεωρείτο απαγορευτική. Οι ρόλοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον, το ίδιο και οι a-list παραγωγές, η εμπορική επιτυχία καθώς και οι ταινίες καθαυτές που προκαλούσαν μιντιακές συζητήσεις.
Εντούτοις όλ' αυτά ξεκινούν το '80 με την εναλλακτική περσόνα action star που έφερε το «Κυνηγώντας το Πράσινο Διαμάντι» (1984), την εμβληματική επιτυχία (και το Όσκαρ Α' Ανδρικού) του Γκόρντον 'greed is good' Γκέκο και του «Wall Street» του Όλιβερ Στόουν και φυσικά την ενσάρκωση του οικιακού τρόμου, της πανωλεθρίας του AIDS και του ριγκανικού συντηρητισμού της «Ολέθριας Σχέσης», αμφότερα το 1987!
-
«Ολέθρια Σχέση» (Fatal Attraction, 1987) του Έϊντριαν Λάιν -
«Wall Street» (1987) του Όλιβερ Στόουν -
«Καυτή Βροχή» (Black Rain, 1989) του Ρίντλεϊ Σκοτ -
«Ο Πόλεμος των Ρόουζ» (The War of the Roses, 1989) του Ντάνι ΝτεΒίτο -
«Βασικό Ένστικτο» (Basic Instinct, 1992) του Πολ Βερχόφεν -
«Ξεχωριστή Μέρα» (Falling Down, 1993) του Τζόελ Σουμάχερ -
_1581_107725022_type13184.jpg)
«Σκιά Μέσα στο Σκοτάδι» (The Ghost and the Darkness, 1996) του Στήβεν Χόπκινς -
«Το Παιχνίδι» (The Game, 1997) του Ντέιβιντ Φίντσερ -
«Ένας Τέλειος Φόνος» (A Perfect Murder, 1998) του Άντριου Ντέιβις -
«Τρομερά Παιδιά» (Wonder Boys, 2000) του Κέρτις Χάνσον -
«Traffic» (2000) του Στίβεν Σόντερμπεργκ -
«Ένας Αξιότιμος Κύριος» (Sοlitary Man, 2009) των Μπράιαν Κόπελμαν, Ντέιβιντ Λέβιεν -
«Behind the Candelabra» (2013) του Στίβεν Σόντερμπεργκ
Κάπως έτσι ο Μάικλ Ντάγκλας ήταν ο παράλληλος σταρ μιας ψυχωτικά αρρενωπής δεκαετίας, ο αρσενικός που απαντούσε στους μυς με μυαλό, απληστία αλλά και macho απόγνωση. Πάνω στο πρότυπο του απονευρωμένου αρσενικού, συχνά έρμαιο μιας γυναικείας σεξουαλικής μανίας, ενός ελέγχου ή και μιας συνολικής αποδυνάμωσης σ' έναν ταχέως εξελισσόμενο κόσμο, ο Μάικλ Νταγκλας έχτισε μια ερμηνευτική καριέρα βεληνεκούς που, πάντα κατά την γνώμη μου, παραμένει παραγνωρισμένη και άγνωστη για τις λεπτές κι εντυπωσιακά κινηματογραφικές αρετές της. Ο Ντάγκλας μπορεί να είναι εκρηκτικός σαν τον μπαμπά του, αλλά θριαμβεύει στο βλέμμα, στο ελάχιστο, στην στάση του σώματος.
Με δύο Όσκαρ, δύο Χρυσές Σφαίρες, Έμμυ, δύο (!) τιμητικά Σεζάρ και βραβείο συνεισφοράς από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (μεταξύ άπειρων υποψηφιοτήτων και τιμητικών διακρίσεων), ο Μάικλ Ντάγκλας, δια πυρός και σιδήρου (αλκοολισμός, κάμποσες αποτοξινώσεις πλήθους εθισμών, καρκίνος), συν και το να εισαι γιος του Κερκ Ντάγκλας, καθόλου ευκταφρόνητης δυσκολίας αυτό, έχει δείξει από τι είναι φτιαγμένος, εξακολουθεί μια αξιοπρεπή διαδρομή σε μια αλλαγμένη εποχή, εκπλήσσει εκείνους που δεν τον εκτίμησαν από την ακμή του και συμβολίζει αγόγγυστα μια φράξια σταρ «μεγαλύτερων από τη ζωή» που η συνταγή και η μόδα τους έχει, καλώς ή κακώς, περάσει.
