«The Innocents» (1961) του Τζακ Κλέϊτον
Μερικές ταινίες δεν περιγράφονται με λόγια. Μπορείς μόνο να ανατρέξεις στις εικόνες τους. Διασκευάζοντας εκπληκτικά το «Στρίψιμο της Βίδας» του Χένρι Τζέημς, από ένα έξοχο σενάριο του Τρούμαν Καπότε, το αριστούργημα του Τζακ Κλέϊτον είναι μία τέτοια περίπτωση ταινίας. Μια ιστορία φαντασμάτων που πρωτίστως στοιχειώνει εσένα. Όσο ανεπανόρθωτα στοίχειωσε την ηρωίδα της.
«Images» (1972) του Ρόμπερτ Όλτμαν
Αν νομίζετε πως ο Κιούμπρικ με τη «Λάμψη» και ο Πολάνσκι με την «Αποστροφή» είπαν την τελευταία λέξη πάνω στο πώς αποτυπώνεται στο σελιλόιντ η πορεία προς την σχιζοφρένεια, ο Ρόμπερτ Όλτμαν συμπληρώνει την απόλυτα παρανοϊκή τριάδα με μια από τις πιο άδικα ξεχασμένες ταινίες του.
«Long Weekend» (1978) του Κόλιν Έγκλεστον
Απόκληρο τέκνο της παράδοσης του Αυστραλιανού ανεξάρτητου κινηματογράφου των τελών της δεκαετίας του '70. ο Έγκλεστον αντλεί το σασπένς από τα «Πουλιά» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, την απόκοσμη ομορφιά του από το «Walkabout» του Νίκολας Ρεγκ, την «αποκαλυπτική» του ατμόσφαιρα από «Το Μυστικό Των Βράχων Των Κρεμασμένων» του συμπατριώτη του Πίτερ Γουίαρ σε ένα ελλειπτικό, ενοχλητικό, μηδενιστικό και οικολογικό μανιοφέστο.
«The Shout» (1978) του Γιέρζι Σκολιμόφσκι
«The Black Cat» (1934) του Έντγκαρ Ούλμερ
Προσελκύοντας τα πλήθη χάρη στο δελεαστικό σμίξιμο των δύο δημοφιλέστερων τότε ηθοποιών τρόμου, η «Μαύρη Γάτα» εντυπωσιάζει μέχρι σήμερα. Όχι επειδή εξακολουθεί να προκαλεί ένα αόριστο συναίσθημα ανασφάλειας στον θεατή.
«Daughters of Darkness» (1971) του Χάρι Κιούμελ
Χωρίς να ξεχνά τις καταβολές του το «Daughters of Darkness» φλερτάρει με τα kinky και camp στοιχεία που ταλάνιζαν την πλειοψηφία των ευρωπαίων horror παραγωγών των 70s, παραμένει όμως μέχρι το τέλος ένα υπέρκομψο, σαγηνευτικό δημιούργημα που τολμά και καταργεί τους ίδιους τους μύθους από τους οποίους προέρχεται.
«Blood And Black Lace» (1964) του Μάριο Μπάβα
Η μητέρα όλων των slasher ταινιών κατάγεται από την Ιταλία, φέρει την σκηνοθετική υπογραφή του σπουδαιότερου θρίλερ μαέστρου στο ευρωπαϊκό σινεμά και αποτελεί την πιο ηδονικά απολαυστική ταινία του.
«Mad Love» (1935) του Καρλ Φρόϊντ
Απ' όλες τις κλασικές ταινίες που μας χάρισε η χρυσή δεκαετία του φανταστικού στην Αμερική, το γκραν γκινιόλ αριστούργημα του κορυφαίου διευθυντή φωτογραφίας του γερμανικού εξπρεσιονισμού (συνεργάτη, μεταξύ άλλων, των Φριτς Λανγκ, Ντράγιερ και Μουρνάου) είναι η πιο παραγνωρισμένη.
«Witchfinder General» (1968) του Μάϊκλ Ριβς
Περισσότερο, τελικά, ένα πολιτικό θρίλερ και όχι ένα καθαρόαιμο προϊόν κινηματογραφικού τρόμου, το «Witchfinder General» θα αποκτούσε τις θρυλικές του διαστάσεις μετά τον πρόωρο θάνατο του δημιουργού του από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών ένα χρόνο αργότερα. Έχοντας, ωστόσο, κερδίσει ήδη από τις πρώτες επεισοδιακές προβολές του τα εύσημα του κλασικού βρετανικού τρόμου.
«The Vanishing» (1988) του Τζορτζ Σλούϊζερ
«Onibaba» (1964) του Κανέτο Σίτο
Ξεχάστε την κλισέ εικόνα της γυναίκας-φάντασμα με τα μακριά μαύρα μαλλιά που μας κληροδότησε το ιαπωνικό σινεμά τρόμου και εξαπολύθηκε σαν λαίλαπα στον υπόλοιπο κόσμο. Το πυρετικό δημιούργημα του Κανέτο Σίτο έχει τις ρίζες του σε μια παλιά βουδιστική παραβολή, αλλά το περιεχόμενό του μακράν απέχει από το να είναι διδακτικό.
«Who Can Kill A Child?» (1976) του Νάρσισο Ιμπάνεζ Σεραδόρ
Παίρνει ώρα για να συνέλθει κανείς από την παρακολούθηση αυτού του φιλμ. Ερμηνείες αξέχαστης αγωνίας και έντασης από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και σκηνές που μπορούν πολύ απλά να σε ισοπεδώσουν, κάνουν το ανεξερεύνητο αυτό διαμάντι μια οδυνηρή όσο και αξέχαστη εμπειρία.
«Dead Of Night» (1945) των Ρόμπερτ Χάμερ, Μπέϊζιλ Ντίρντεν, Τσαρλς Κράϊτον & Αλμπέρτο Καβαλκάντι
«The Most Dangerous Game» (1932) των Έρνεστ Μπ. Σέντσακ και Ίρβινγκ Πίτσελ
Απλωμένες σε 63 χορταστκά λεπτά, οι 8.000 περίπου λέξεις του πολυδιασκευασμένου ομώνυμου διηγήματος του Ρίτσαρντ Κόνελ μοιάζουν με την πιο ζοφερή επισήμανση γύρω από τις θέσεις του θύματος και του θύτη που κινηματογραφήθηκε ποτέ.
«The Spiral Staircase» (1945) του Ρόμπερτ Σιόντμακ
Η πανταχού παρούσα συνδρομή των στοιχείων της φύσης στη διόγκωση της απειλής, τα εξπρεσιονιστικά παιχνίδια της φωτογραφίας με τις σκιές, το υποβλητικό ντεκόρ που συμμετέχει σαν επιπλέον πρωταγωνιστής στα δρώμενα, η καταλυτική συνδρομή της ηχητικής μπάντας, η βουβή εκφραστική ερμηνεία της Ντόροθι ΜακΓκουάιρ και ένας σκηνοθέτης ξεκάθαρος θαυμαστής του ατμοσφαιρικού τρόμου συνηγορούν σε μια από τις ωραιότερες στιγμές του είδους.
