Πιο πολύ κι από το μέλλον, το σινεμά αγαπά την ζοφερή προφητεία του. Θα ρωτήσει κανείς και τι φταίει το σινεμά, αφού η ηδονοβλεψία μας είναι καταστροφολάγνα; Τι φταίει, ακόμα καλύτερα (ή μήπως ακόμα χειρότερα;) που κάνουμε ότι μπορούμε ως κυβερνήσεις, διοικήσεις και κοινός νους ώστε να βγάλουμε αληθινές τις πιο κασανδρικές προβλέψεις;

Δεν υπάρχουν και λίγες ταινίες που είναι τοποθετημένες στην χρονιά που ξημέρωσε προσφάτως. Δεν υπάρχουν βέβαια και πολλές καλές ταινίες (η εξής μία), όλες όμως μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο - τί άλλο; - την πεποίθηση ότι ως τότε (λέγε με «σήμερα»), θα τα έχουμε κάνει τόσο θάλασσα που μόνο η καλή θέληση, οι προσευχές και το σινεμά θα μας σώσουν.

Ξεκινάμε με μια αναφορά έργου που ο υπογράφων αγνοεί και φαίνεται ενδιαφέρον. Το ταϊλανδέζικο «Deathwave» (γλυκόστομο) έχει ήρωά του ένα τσουνάμι που χτυπά την Μπανγκόκ και τα κάνει όλα άμορφα. Τα εφέ, λένε, δεν στέκονται σε χολιγουντιανό ύψος, αλλά δεν αποκλείεται να έχει εκείνο το στοιχειωτικό που βρίσκουν οι απωανατολίτες και σε πιάνουν στον ύπνο. Τσουνάμι τσεκ λοιπόν.

To «Time Runner» είναι ανελέητη μπαρούφα, που δεν σώζει (ή και επιδεινώνει) ο Λουκ Σκαϊγουόκερ (Μαρκ Χάμιλ), που ακόμα το 1993 μπορούσε να εξαργυρώσει μια (προ)εξοφλημένη φήμη από 10ετίας. Η ταινία στηρίζεται στην ιδέα της εξωγήινης εισβολής, ένα από τα λιγότερο πιθανά σενάρια της όμορφης χρονιάς μας, αλλά στ' αλήθεια περισσότερο απλά ξεπατικώνει την ιστορία του Εξολοθρευτή. Κωμικό, εν γένει.

To «No Escape» της επόμενης χρονιάς είχε κάποια εχέγγυα: Τον Μάρτιν Κάμπελ στην σκηνοθεσία, που την επόμενη χρονιά θα έκανε το «Goldeneye» ανασταίνοντας τον 007, τον σοβαρά προβληματικού quality control Ρέι Λιότα πρωταγωνιστή, όμως τελικά ήταν κι αυτό ένα ανώνυμο συνονθύλευμα που τουλάχιστον δεν προφήτευσε κάτι χειρότερο για το 2022, από φυλακές/αποικίες Hunger Games/Μαντ Μαξ λογικής, ξέφρενης βίας, οπλοκρατίας και τρόμου. Με κάτι τέτοια σήμερα υπάρχουν οκογένειες που ξυπνάνε τα παιδιά τους την Κυριακή.

Ακολουθεί το...διασυμπαντικό «The Purge», που είναι μια αντικειμενικά τεράστια επιτυχία με τέσσερα (μέχρι στιγμής) σίκουελ και τηλεοπτικό spinoff, που ακολουθεί και αυτό την τετριμμένη (μάλλον δεν συμφωνούν όλοι) συνταγή του μέλλοντος δίχως έγκλημα που κυοφορεί εκτενές έγκλημα (οποία φαυλότης). Τα εισιτήρια που κάνει είναι πράγματι φουτουριστικά, αρκεί να πεί κανείς ότι το πρώτο έργο 30πλασίασε τον 3 εκατομμυρίων προϋπολογισμό του. Το χρονολόγιό του πάντως περνά απλώς από το 2022, αφού για την ώρα φτάνει ακόμα και το 2059, όταν και ο 2ος Εμφύλιος Πόλεμος της Αμερικής μαίνεται. Εδώ μάλλον θα πέσει έξω, κάτι θα γίνει νωρίτερα. Α, παίζει και ο Ίθαν Χοκ. Απίθανα πράγματα.

Περνώντας με χάρη πάνω από το «Geostorm», που έχει μόνο ωραίο τίτλο αλλά τουλάχιστον το πρόβλημά του είναι η κλιματική αλλαγή, καταλήγουμε στην μόνη ταινία που περνάει τη βάση και δεν είναι άλλη βέβαια από το «Soylent Green» (ε.τ. «Νέα Υόρκη, έτος 2022 μ.Χ.») του Ρίτσαρντ Φλάισερ με τον Τσάρλτον Ίστον. Η ταινία, ενδεχομένως γνωστή στους περισσότερους αναγνώστες μας, κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στο άλλοτε κραταιό φεστιβάλ του Φανταστικού στο Αβοριάζ και έχει πράγματα περηφανευθεί, έστω και αν πέφτει έξω στα 80 εκατομμύρια κατοίκων που προφητεύει για την Νέα Υόρκη - έχει ακόμα μόλις (...) 20.

Φτιάχνει ένα δυστοπικό μέλλον που το 1973 δεν ήταν τόσο σαφές, αλλά σήμερα μοιάζει στο έργο (και στους δρόμους) ακριβέστατο. Μιλά για την κλιματική αλλαγή, τους εξαντλούμενους πόρους και όλες αυτές τις επιστημονικές ανακρίβειες που μας ταΐζουν για να μας τσιπάρουν μύθους και έλεγχο των ανυπότακτων ζωών μας. Μιλά για την αλλαγή των πάντων βασικά (το soylent green είναι ένα εφιαλτικά μυστηριώδες είδος διατροφής για ανθρώπους του...έτους μας που δεν ξέρουν πια πώς είναι ένα κανονικό φρούτο), ενώ πέραν του απαραίτητου Ίστον στον ρόλο ενός ντετέκτιβ, έχει και τον μέγα Έντουαρντ Ρόμπινσον στην τελευταία του εμφάνιση - με αξέχαστη έξοδο στον ρόλο του - να υποδύεται έναν άνθρωπο που θυμάται ακόμα πώς είναι να διαβάζεις βιβλία...

Αυτό μπορείτε να το δείτε άφοβα λοιπόν. Τα υπόλοιπα τα προσπερνάτε, καθώς είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τα διαπιστώσουμε με περιορισμένη έκπληξη μπροστά μας στο σωτήριο έτος που θα κληθούμε να διανύσουμε.