Σε γενικές γραμμές τα θέματα αυτά είναι γεμάτα αγκάθια, ιδίως αν διαβάζουν οι λάθος άνθρωποι, οι αναμάρτητοι των social που σταυρώνουν με ταχύτερους ρυθμούς απ' ότι οι Ρωμαίοι στην Ιουδαία. Ωστόσο, δεν είναι κακή συνήθεια να έχει κανείς σπονδυλική στήλη. Αν πρέπει να διαλέξουμε (και ο πληθυντικός είναι ευγενείας, καθείς φέρει το βάρος των λεγομένων του) ανάμεσα στην αιώνια, Δαντική τιμωρία και την συγχώρεση, θα διαλέξουμε το δεύτερο. Πάντα με τους ακυρωμένους, λοιπόν; Πάντα, αρκεί να μην είναι αποδεδειγμένα (κι αυτό σημαίνει δικαστικά αποφασισμένα) εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας. Και τότε η ροπή της συγχώρεσης υπάρχει, αλλά τα εγκλήματα πρέπει να τιμωρούνται. Αναλογικά.

Έχοντας πει αυτά, διότι δεν θα υπεισέλθουμε στις λεπτομέρειες του cover story του Hollywood Reporter (θα το βρείτε ακέραιο εδώ), ο Άρμι Χάμερ είναι κάποιος που θεωρεί ότι «υγιείς άνθρωποι δεν συμπεριφέρονται όπως συμπεριφερόμουν εγώ», και είναι αυτός που πιστεύει ότι συνέβαλε με την πρακτική του σε αυτό που τελικά απεδείχθη μια επική ακύρωση (διαγράφηκε πλήρως από το επάγγελμα, έμπρακτα, όχι τυπικά, έμεινε άνεργος πλήρως για πέντε χρόνια, εξοστρακίστηκε και γεωγραφικά από τη Νέα Υόρκη - και τις ΗΠΑ - δεν είχε και δεν έχει καν επαγγελματική εκπροσώπηση). Δεν δέχεται τις κατηγορίες, αλλά του έχει φύγει η ψίχα της χολιγουντιανής αυταρέσκειας - αν προδίδουν κάτι οι φωτογραφίες.

Έχει δίκιο; Αυτό θα το αποφασίσει ο καθένας μας μέσα του, κατά το δυνατόν ελεύθερα ή υποβοηθούμενα από την ατμόσφαιρα της εποχής. Αντικειμενικά τα κρίματά του ήταν ότι μια πληθώρα γυναικών τον κατήγγειλαν για ψυχολογική και σεξουαλική κατάχρηση και ότι μια σειρά από μηνύματα, που θεωρήθηκε ότι προέρχονταν από αυτόν, κυκλοφόρησαν λυσσωδώς στο διαδίκτυο περιγράφοντας σεξουαλικές και κανιβαλιστικές φαντασιώσεις του. Μια γυναίκα τον κατηγόρησε για βιασμό. Όλα ενόσω ήταν νυμφευμένος. «Η έρευνα της Αστυνομίας του Λος Άντζελες άνοιξε και αργότερα έκλεισε χωρίς απαγγελία κατηγοριών» - αντιγράφουμε από το Hollywood Reporter. Αυτά είναι ψιλά γράμματα, ο κόσμος ανέκαθεν προτιμούσε τον θρύλο από την αλήθεια, πάντα ήθελε να συγκεντρωθεί και να πετάξει μια πέτρα, να ρίξει ένα σχοινί σε γερό κλαδί και να κρεμάσει κόσμο. Δηλαδή σήμερα με την άγρια εξουσία των social θα ήταν αλλιώς;

Εν πάση περιπτώσει η καριέρα του διακόπηκε, αν όχι ολοκληρώθηκε τότε, εκεί.

Το Hollywood Reporter, και ο συντάκτης του, Σεθ Αμπράμοβιτς, καταγράφει τα ιστορικά, κάνει τα συνήθη lifestylίστικα ενδιάμεσα, συμπεριλαμβάνει τις επιφυλάξεις του σε βάρος του Χάμερ, κατονομάζει τα λάθη του, αλλά, ως λειτουργία το άρθρο καθαυτό, εκπληρώνει κι έναν ιστορικό ρόλο μιας κάποιας άμβλυνσης των εντυπώσεων, κάτι που θα μπορούσε σήμερα να εννοηθεί ως και έναρξη μιας συγχωρετικής διαδικασίας.

Ο Χάμερ έχει βρει 2-3 δουλειές, μια εκ των οποίων είναι σε ταινία του Ούβε Μπολ (που δεν πρέπει να έδωσε δεκάρα για το όργιο της τελευταίας πενταετίας), δουλειές βέβαια που ουδεμία σχέση φέρουν με το παρελθόν, το κύρος, τις συνεργασίες, την όποια ένταξη στο παιχνίδι του Χόλιγουντ. Ο Χάμερ εξακολουθεί να μην έχει καν ατζέντη, έχει έναν δικηγόρο που, όπως λέει και ο ίδιος, είναι για τα τεχνικά μιας πρόσληψης, μιας μεσολάβησης στην πιθανότητα εκδήλωσης ενδιαφέροντος από κάποια παραγωγή.

Έμεινε κανείς κοντά του; Τα βρήκε με τον πατέρα του, ο οποίος δεν βρίσκεται πια εν ζωή, τον τίμησαν οι γκέι φίλοι του («σκύλα, πιστεύεις ότι είσαι ιδιαίτερη; Αν οι συνομιλίες στο Grindr δημοσιεύονταν θα έμεναν όλοι άνεργοι») και ο ίδιος (φαίνεται να) κάνει την αυτοκριτική του, ταυτόχρονα και σε έναν τρόπο ζωής και μια νοοτροπία ενός ολόκληρου κόσμου διασημότητας, λέγοντας ότι, και παραφράζω, ότι είχε πάρει τη ζωή του πολύ λάθος εκείνα τα χρόνια. Δεν ισχυρίζεται απόλυτη αθωότητα, παρότι διαψεύδει ότι έκανε ποτέ όσα του καταλόγισαν. «Έφερα πολύ επικίνδυνους, επισφαλείς ανθρώπους στη ζωή μου. Και τσάτισα πολλούς. Κι έφτασα εδώ.» 

Θα άλλαζε κάτι; Αν είχε την δυνατότητα μιας ευχής θα ήθελε ένα δις δολάρια, για τα παιδιά του και για την ηρεμία του. (Πολλά θες Άρμι, ήρεμα), Όχι όμως να μην είχε συμβεί τίποτε απ' όλ' αυτά. «Ψυχικά και συναισθηματικά ήμουν λάθος. Οι υγιείς άνθρωποι δεν συμπεριφέρονται όπως συμπεριφερόμουν. Αλλά στο τέλος παίρνεις αυτό που παίρνεις.»

It is what it is, που μας λένε σοφά και τα έργα. Μπορεί να μην θερίζεις και ακριβώς αυτό που έσπειρες, αλλά και κάποια φωτιά υπάρχει κάπου ανάμεσα στους καπνούς. Σημασία έχει να το συνειδητοποιείς, να μην βλάπτεις τους άλλους και να προοδεύεις.