Άλλα όργανα ξεκίνησαν. Κι ακόμα κι αν δεν διαδραματίσουν άμεσα σημαντικό ρόλο στην υπόθεση της συγχώνευσης (που μάλλον δεν θα διαδραματίσουν, η υπόθεση εκτυλίσσεται εδώ και 18 μήνες και δεν είχε ακουστεί πρακτικά κιχ) θα ήθελε κανείς να πιστεύει ότι παίζει ένα ρόλο στο γρανάζι της Ιστορίας, ότι θεμελιώνει μια μελλοντική κίνηση. Περισσότερα για τούτο σε λίγο.
Τι έχουμε λοιπόν; Μια κίνηση 1000+ καλλιτεχνών που με επιστολή τους υπογραμμίζουν την σφοδρή τους εναντίωση στην εξαγορά της Warner από την Paramount. Το γράμμα ολόκληρο βρίσκεται εδώ, αν και το μεδούλι της εναντίωσης, λογικότατο και ορθό, συνοψίζεται στο τι σημαίνει μια μονοπωλιακού χαρακτήρα κίνηση της αγοράς, ένα λιγόστεμα των επιχειρήσεων, των σχεδίων, άρα και των θέσεων εργασίας. Και μάλιστα σε ένα περιβάλλον «μετα-πανδημικό» στο οποίο η βιομηχανία έχει πληγωθεί βαριά στους αριθμούς της, αριθμούς που με την σειρά τους επίσης πληγώνουν τις θέσεις εργασίας. Οι καλλιτέχνες το λένε λίγο πιο έμμεσα: «Η ακεραιότητα, η ανεξαρτησία και η ποικιλομορφία της βιομηχανίας διακυβεύεται σοβαρά. Ο ανταγωνισμός είναι θεμελιώδης για μια υγιή οικονομία και μια υγιή δημοκρατία. Το ίδιο και η στοχευμένη παρέμβαση και επιβολή», λένε.
Πιο λιανά, για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, οι ηθοποιοί ζητούν από την κυβέρνηση μιας καπιταλιστικής οικονομίας να εφαρμόσει παρεμβατικά (!) μια πρότερη μορφή καπιταλισμού, την οποία βαπτίζει «υγιή». Εύλογο και ανόητο ταυτόχρονα. Η κυβέρνηση, που αφήσαμε/αφήνουμε να υπάρχει δεν μπορεί (και δεν θέλει) να πειράξει την καπιταλιστική εξέλιξη η οποία με την σειρά της ακολουθεί την δική της λογική προκειμένου να εξακολουθήσει να υφίσταται. Οι καλλιτέχνες, και υποθέτουμε το ξέρουν καλά, όσο έχουν δίκιο στο ότι κάθε προηγούμενη μορφή καπιταλισμού φαντάζει προτιμότερη, άλλο τόσο δεν εφάπτονται με την πραγματικότητα που λέει ότι το σύστημα ανασυντάσσεται προκειμένου οι έχοντες τα ηνία να εξακολουθούν να κερδίζουν όσα (και όπως) κέρδιζαν. Ή και περισσότερα. Στην πορεία κάποιοι εξανεμίζονται - και επιχειρηματίες και, σαφώς περισσότεροι, εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις των ηττημένων επιχειρηματιών. (Που εδώ δεν μιλάμε ακριβώς για ήττα αλλά για θρίαμβο του Ατόμου: Στην Warner αποφάσισαν να πουλήσουν όσο είναι μπροστά και να πάνε ζήσουν ήσυχα με τα μυθώδη ποσά της εξαγοράς. Τι να τους νοιάξει πόσοι θα μείνουν στον δρόμο;)
Η Paramount, απαντητικά, έκανε έναν κόπο κι έβαλε κάποιον να γράψει σε ένα τεταρτάκι μια δήλωση για την επιστολή των καλλιτεχνών, τους οποίους καλόπιασε, σας καταλαβαίνουμε και τα τοιαύτα, κάνοντας ένα copy/paste στην συνέχεια την στρατηγική της Paramount για 30 φοβερές και τρομερές παραγωγές κάθε χρόνο στην αίθουσα και δεν συμμαζεύεται. Φυσικά για άλλο μιλούν οι μεν, για άλλο απαντούν οι δε. Αμφότεροι το ξέρουν, κουβέντα να γίνεται, το ποτάμι, από αυτή τη ροή δεν γυρίζει πίσω.
Πάμε τώρα σε ένα ξέφωτο, το οποίο θα ξαναγράψουμε, 6-7 χρόνια το λέμε, ως...ξεφωτισμένοι ασφαλώς.
Μεταξύ των υπογράφοντων βλέπουμε ονόματα όπως Φίντσερ, Βιλνέβ, Tζ. Τζ. Έιμπραμς, Άνταμ ΜακΚέι, Κουάν. Δεν βλέπεις βέβαια Κάμερον, Σπίλμπεργκ, Κρουζ, Νόλαν, Λούκας, ωστόσο αρκετοί από τους υπογράφοντες δεν είναι «απλοί μεροκαματιάρηδες» ηθοποιοί και σεναριογράφοι, αλλά παραγωγοί. Ας δουν το παράδειγμα των Ντέιμον-Άφλεκ. Δηλαδή ανθρώπων όχι στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας του Χόλιγουντ που αποφάσισαν να φτιάξουν μια εταιρεία καλλιτεχνών, με άλλη λειτουργία και καταστατικό ως προς τους συμμετέχοντες στις παραγωγές της. Ήταν ένα πρώτο βήμα. Η κατάσταση απαιτεί, και όσο περνά ο καιρός θα απαιτεί όλο και περισσότερο (και ευελπιστεί κανείς στο τέλος θα επιβάλει) ανασύνταξη και ανάληψη άλλου τύπου ευθύνης από τους καλλιτέχνες. Να πληρώσουν αντί μόνο να ομιλούν. Να αλλάξουν την κουλτούρα. Να παλέψουν για την επανατοποθέτηση της τέχνης τους στην κοινωνία. Δεν είναι το πιο εύκολο, είναι σαφές. Αλλά είναι το μόνο βιώσιμο. Όταν έχεις τη δύναμη, γιατί χωρίς εσένα ούτε Warner, ούτε Paramount, ούτε Netflix υπάρχουν, ούτε εν γένει Οικονομία της Ψυχαγωγίας, επωμίσου και την οικονομική ευθύνη.
Ας φτιάξουν μια (και όχι μόνο μία) νέα United Artists, μια νέα εταιρεία καλλιτεχνών. Σβήνει ένα στούντιο από τον χάρτη; Βρείτε τρόπο να φυτέψετε δύο στη θέση του. Τρία, τέσσερα, πέντε. Για αρχή ξεκινήστε από ένα. Το οποίο θα διέπεται από τους κανόνες που ευαγγελίζεστε ευκολότατα με μια επιστολή. Ένα στούντιο που θα εφαρμόσει την ακεραιότητα, την ποικολομορφία, την ανεξαρτησία, την ελευθερία της αγοράς. Ένα στούντιο που θα ελέγχετε εσείς - και δεν θα μετατραπεί σε καπιταλιστικό άνδρο όμως, δεν θα γίνει μια ακόμα φωλιά IP και franchise. Χρήματα έχετε, η ισχύς εν τη ενώσει δηλαδή, μένει να βρείτε ένα μοντέλο παραγωγής (που πρέπει οπωσδήποτε να περιλαμβάνει τουλάχιστον μια νέα αλυσίδα αιθουσών) κι ένα μοντέλο κατανάλωσης, το οποίο (αφού αγαπάτε το σινεμά) θα εμμείνει στην αριστοκρατία της Ψυχαγωγίας, την Αίθουσα, και θα επαναφέρει (μιας και ζητάτε επιστροφή σε πρότερες καταστάσεις) κανόνες άλλων εποχών επιβάλλοντας αίθουσα αντί οικιακή κατανάλωση. (Με άλλα λόγια: Έξι μήνες, ίσως λέμε λίγο, μόνο αίθουσα.) Ζήστε με λιγότερα. Αλλάξτε τη νοοτροπία, κάντε τον κόσμο να σας επανεκτιμήσει δίχως μεσάζοντες, Έλισονς, Ζάσλαβες και Σαράντηδες. Και να δούμε πώς θα τα καταφέρετε, γιατί πρέπει να το καταφέρετε, πώς δεν θα γίνετε σαν αυτούς στο μεσοδιάστημα.
Μένει να δούμε αν όντως θα υπάρξει μια τέτοια κίνηση σιγά-σιγά, ή απλώς θα παρατείνουμε μια φάση στην οποία τα στούντιο κάνουν τη δουλειά τους και οι καλλιτέχνες κάποιου οικονομικού βεληνεκούς επιμένουν μέσω των μικρο-εταιρειών τους να χρηματοδοτούν σχέδια που επιλέγουν, σε μια εξατομίκευση που ποτέ δεν έκανε συλλογικό καλό.
Ολόκληρο το άρθρο περί της επιστολής και των γύρω-γύρω αντιδράσεων υπάρχει στο Variety εδώ.
