Το αριστούργημα που συνέθεσαν ο Μπέρνσταϊν με τον Σόντχαϊμ για τη σκηνή του Μπρόντγουεϊ το 1957, βασισμένοι πάνω στην αντιπαλότητα των Μοντέγων και των Καπουλέτων του Σαίξπηρ, μεταφερμένη στην Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '50 από τον Ρόμπερτ Γουάιζ και τον Τζερόμ Ρόμπινς, παραμένει ακόμα και σήμερα ένα πρότυπο για όλα τα νεανικά μιούζικαλ, για όλα τα ερωτικά δράματα που σκοντάφτουν πάνω στην κοινωνία και τις δομές της, για όλα τα κινηματογραφικά σχόλια πάνω στον ρατσισμό και στην αδυναμία συνύπαρξης των ανθρώπων διαφορετικής ταυτότητας.

Το «West Side Story» παραμένει ένα λαμπερό δημιούργημα που συνεχίζει να εμπνέει σήμερα τα νέα δράματα του σινεμά, ακόμα και στην εποχή της τεχνολογίας και των κοινωνικών δικτύων.

Ως πεμπτουσία της ποπ μουσικής, που τη δεκαετία του '50 έσκαγε σαν βόμβα πάνω από τα σπίτια των φιλήσυχων νοικοκυραίων, το «West Side Story» εμπνέεται από το μιούζικ χολ, την τζαζ και το ροκ εν ρολ, ενσωματώνει τα διαφορετικά πολιτισμικά στοιχεία από ράτσες των έποικων μεταναστών, παίζει με την αστική κλειστοφοβία, νοσταλγεί, μάχεται, παθιάζεται και μελώνει, χορεύει, αγριεύει και ησυχάζει με οδηγούς τον Τζορτζ Τσακίρη και την Ρίτα Μορένο.

Δέκα στα έντεκα Όσκαρ κερδισμένα με το σπαθί του, ανάμεσα στα οποία και αυτό του μουσικού σκορ. Δεν θα μπορούσε ούτε να προσθέσει ούτε να αφαιρέσει κανείς τίποτα από την εξαιρετική μουσική συμμετρία αυτού του άλμπουμ, σχεδόν δεν θα μπορούσε καν να ακούσει αποσπασματικά κάποιο από τα κορυφαία κομμάτια του («America», «Cool», «Mambo») για να μην διαταραχθεί η ροή της ακρόασης που το θέλει ως σύνολο άρρηκτα δεμένο.