Σε μια εποχή όπου η εικόνα μοιάζει ολοένα και πιο ελεγχόμενη, μονταρισμένη και «έτοιμη», η περφόρμανς Live Cinema - Everything Alive is Radical έρχεται να ανατρέψει τη συνθήκη. Εδώ η ταινία δεν προϋπάρχει, γεννιέται μπροστά στα μάτια του θεατή. 

Αφετηρία αυτής της διαδικασίας δεν είναι ένα σενάριο, αλλά μια συνάντηση. Το έργο εξελίσσεται ως ένας ανοιχτός διάλογος ανάμεσα στη μουσική και την εικόνα. Η μουσική δεν συνοδεύει, καθοδηγεί, και η εικόνα δεν αφηγείται απλώς, αφουγκράζεται. Το Everything Alive is Radical δημιουργεί έναν χώρο όπου το απρόβλεπτο δεν αποφεύγεται αλλά επιδιώκεται. 

Στην τέταρτη εκδοχή του την ερχόμενη Τρίτη 24 Μαρτίου 2026, ο Πέτρος Κολοτούρος συμπράτει στο live soundtrack με τον David Lynch (σαξόφωνο και άλλα πνευστά) και τον Αριστείδη Χατζησταύρου (κιθάρες) ενώ φιλοξενούνται στο κινηματογραφικό πανί ο “κάπου όπα”, ποιητής των εικόνων και των λέξεων και το ντουέτο ηχητικής τέχνης Blip (Γιώργος Στενός, Γιώργος Σταυρίδης).

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Πέτρος Κολοτούρος μιλά στο ΣΙΝΕΜΑ για αυτή τη διαρκή ισορροπία ανάμεσα στη δομή και την ελευθερία, για τη σημασία της συλλογικότητας σε έναν κόσμο που τείνει προς την απομόνωση, και για την ανάγκη να παραμείνουμε ανοιχτοί στο ζωντανό, ριζοσπαστικό παρόν.

Πέτρος Κολοτούρος

Πώς προέκυψε η ιδέα μιας live cinema περφόρμανς και τι σε ώθησε να κινηθείς προς αυτή τη μορφή έκφρασης;

Η ιδέα έρχεται ως συνέχεια της προηγούμενης μου δουλειάς “Improvisations in parallel mode”. Ένα έργο το οποίο δημιουργήθηκε με μία ανεστραμμένη διαδικασία όπου δεν υπήρχε αρχικό σενάριο παρά μόνο η επιλογή των μουσικών που θέλαμε να συναντήσουμε, προκειμένου, με αυτές τις συναντήσεις, να δημιουργηθεί το soundtrack της ταινίας το οποίο θα καθόριζε σε σημαντικό βαθμό και την τελική αφήγηση. Η ανοιχτή αυτή σχέση με το υλικό – τον ήχο και την εικόνα – που είχα να διαχειριστώ στο μοντάζ οδήγησε σε παράλληλες πιθανές αφήγησης, σε παράλληλες πιθανές ταινίες. Από αυτή τη συνειδητοποίηση, και ενώ ήδη έπαιζα live visuals κυρίως σε μουσικές συναυλίες, λίγο απείχε η ιδέα για έναν κινηματογράφο που θα έπαιρνε τη μορφή του ζωντανά μπροστά στα μάτια των θεατών. Στην συνήθη κατασκευή μιας ταινίας η τέχνη του σκηνοθέτη έγκειται στο να συναρμόσει όλα τα στοιχεία της κινηματογραφικής τέχνης προκειμένου να υπηρετήσει καλύτερα μια αρχική ιδέα. Στην ανεστραμμένη διαδικασία που περιγράφω και εφαρμόζεται στο Live Cinema, όπου το υλικό δεν είναι προδιαγεγραμμένο να υπηρετήσει μια προκατασκευασμένη αφήγηση, η ίδια η μορφή της, μπορεί να είναι σε έναν ζωντανό διάλογο και να επηρεάζεται άμεσα από τη μουσική. Και με κάποιο μαγικό τρόπο και από το κοινό, το οποίο, όπως σε κάθε μουσική συναυλία, επηρεάζει το πώς θα παίξει η μπάντα. Η αρχή έγινε όταν ο συνεργάτης David de Rose με κάλεσε να συμπράξουμε στο φιλόξενο Newman Cinema, και μαζί με την Δήμητρα Κουστερίδου, παρουσιάσαμε τον Μάρτιο του 2025 το πρώτο Everything Alive is Radical. 

Το Everything Alive is Radical βασίζεται στη ζωντανή δημιουργία αφήγησης. Τι σημαίνει για σένα αυτή η συνθήκη «παρόντος» σε σχέση με το κοινό που έχει μάθει - ειδικά μέσω SoMe - να (δια)χειρίζεται πλήρως την δημοσιοποίηση του προσωπικού του αφηγήματος στη δημόσια σφαίρα;

Στις live performances του Everything Alive is Radical, η κοινή εμπειρία της έκθεσης, σε μία φόρμα που τώρα ανακαλύπτουμε το λεξιλόγιό της, μάς κάνει να ασκούμαστε στην εμπιστοσύνη όπως σε κάθε ομαδική σύμπραξη. Ή αποδοχή της ευαλωτότητας είναι μέρος της διαδικασίας. Είναι μέρος του να είσαι ζωντανός. Προϋπόθεση για αυτό είναι ένα περιβάλλον ασφάλειας. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον σου δίνεται η ευκαιρία να παίξεις, να ρισκάρεις, γνωρίζοντας ότι υπάρχει νοιάξιμο και αλληλοκάλυψη. Όσο τα περιβάλλοντα κοινωνικής ασφάλειας λιγοστεύουν, τόσο πιο τέλεια εικόνα θα έχουμε ανάγκη να βγάζουμε προς τα έξω. Όσο η ατομικότητα εκτοπίζει την κοινωνικότητα, ο κόσμος θα φοβάται να είναι ο εαυτός του. Το γεγονός ότι άνθρωποι ανοίγονται μπροστά στην κάμερα και παρουσιάζονται σε ένα άγνωστο κοινό, κάνει τις βραδιές προβολών έναν γεγονός που, άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, πιάνουν ειλικρινείς συζητήσεις, ως εάν αυτή η συνθήκη έκθεσης και εμπιστοσύνης να μεταδίδεται.

Στο έργο σου φαίνεται να υπάρχει μια συνεχής διαπραγμάτευση της οπτικής πληροφορίας με την ηχητική συνοδεία. Πώς διαμορφώνεται αυτή η σχέση σε πραγματικό χρόνο πάνω στη σκηνή;

Ο τρόπος που εκφέρεται το live σινεμά δίνει τη δυνατότητα στην μουσική, με την μεγάλη συναισθηματική απήχηση που έχει η τέχνη αυτή, να ορίσει την πορεία του έργου. Δεν ενδυναμώνει την ατμόσφαιρα της σκηνής όπως είθισται αλλά προετοιμάζει επίσης την επόμενη σκηνή ή πλάνο. Επί της ουσίας διαμορφώνει μεγάλο μέρος της τελικής εμπειρίας, επηρεάζοντας με τρόπο συναισθηματικό, μη συνειδητό, το μοντάζ που συμβαίνει επί τόπου.

David Lynch και Αριστείδης Χατζησταύρου

Η περφόρμανς ανιχνεύει «τους εσωτερικούς κόσμους κατοίκων της πόλης». Πώς επιλέγονται αυτές οι ιστορίες και τι σε ενδιαφέρει να αναδείξεις μέσα από αυτές;

Όπως περιγράφει ο τίτλος Everything Alive is Radical, μ’ ενδιαφέρει, μέσα στους καιρούς που ζούμε, να έρθουμε σε επαφή με αυτό που παραμένει ζωντανό μέσα μας. Θέλω να βρίσκομαι και να συνδημιουργώ με ανθρώπους ευαίσθητους, που δεν τους μοιάζει με “ανθρώπινη φύση” το τέρας που ζει γύρω μας - και φορές μέσα μας - και έχει πάρει τα ηνία της παγκόσμιας και εγχώριας πολιτικής· με ανθρώπους που φροντίζουν ένα όνειρο, που με τη ζωή τους βάζουν ένα χρωματιστό κομματάκι στο ψηφιδωτό του μέλλοντος. Η καγκουριά, το κιτς και η, κακώς εννοούμενη, αλητεία έχει γίνει νόμος (γιατί υπάρχει και μία αλητεία μεσ’ στη γλύκα). Ξέρω ότι υπάρχει κόσμος που ζει αλλιώς, παραδείγματα στον αντίποδα του χυδαίου και της βαρβαρότητας. Αυτοί οι άνθρωποι με ενδιαφέρουν και, από εκεί και πέρα, κάθε φορά, στις συναντήσεις μαζί τους ανοίγει ένας νέος κόσμος που αποτελείται από μοιράσματα και από πράγματα που μπορούμε να κάνουμε συνδυάζοντας τις φαντασίες μας. 

Πόσο χώρο αφήνεις στον αυτοσχεδιασμό, τόσο τον δικό σου όσο και των μουσικών και πού μπαίνουν τα όρια ή οι δομές;

Μου έρχεται στο μυαλό η σχέση του Σκατζόχοιρου. Eλευθερία και ανεξαρτησία και από την άλλη η εγγύτητα και το οικείο : πράγματα που έχουμε ανάγκη και ψηλαφίζουμε τις ισορροπίες μεταξύ τους. Ο ελεύθερος συνειρμός, η απόκλιση από τη φόρμα και οι απρόβλεπτες συνδέσεις ήχου και εικόνας από τη μία, η επαναφορά σε μία θεματική που μας καθησυχάζει για την ικανότητα μας να παράγουμε νοήματα από την άλλη. Αν μείνουμε στο πρώτο η εμπειρία διαλύεται σε θραύσματα· αν κυριαρχήσει το δεύτερο ή περφόρμανς νεκρώνει. Το έργο ζει στις ταλαντώσεις των μεταβάσεων, εκεί δημιουργούνται οι προϋποθέσεις της έντασης, της παρουσίας, της ζωντάνιας. Όσο καταφέρνουμε να μην καταφεύγουμε στην ασφάλεια της δομής αλλά ούτε και στην ευκολία της διάλυσης, αυτή η κινηματογραφική περφόρμανς θα έχει λόγο ύπαρξης, θα παραμένει κάτι ζωντανό.

BLIP (Γιώργος Σταυρίδης, Γιώργος Στενός)

Τι ρόλο παίζει η συλλογικότητα στη δημιουργία του Everything Alive is Radical;

Με δυο λέξεις: Πολύ μεγάλο! Με λίγες περισσότερες: Ένας από τους συνειδητούς στόχους της ζωής μου είναι να περνώ το χρόνο μου με ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπώ. Και στην συνθήκη που ζούμε, αν δε δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο, φοβάμαι ότι θα μας ρουφήξει η δύνη της ατομικής επιβίωσης. Στον αντίποδα αυτής της ματαίωσης, έχω δει στη ζωή τί θαύματα μπορούν να συμβούν όταν οι άνθρωποι βρίσκονται και, επί ίσοις όροις, αφήνουν τις δημιουργικές του δυνάμεις και τη φαντασία τους να συνομιλήσουν. Ό,τι έχει απομείνει στην ζωές μας από την αίσθηση του παιχνιδιού αξίζει να το διαφυλάξουμε σε θύλακες φροντίδας. Και όσο πιο σοβαρά παίρνουμε αυτό το παιχνίδι τόσο το καλύτερο, και για τον καθένα που το κάνει και για το κοινό που μπορεί να παρακολουθεί ένα τέτοιο “παιχνίδι”. Στα πλαίσια αυτής της ανάγκης έχουμε δημιουργήσει μία οπτικοακουστική κολεκτίβα μία έκφανση της οποίας είναι και το Everything Alive is Radical. Βασική πρακτική της ομάδας είναι η δημιουργία ενός αρχείου, μιας οπτικοακουστικής βιβλιοθήκης που, συνδυάζοντας το ντοκιμαντέρ για την καταγραφή πραγματικοτήτων με την ποίηση της οπτικοακουστικής γλώσσας, σκιαγραφεί την εποχή μας μέσα από προσωπικά πρίσματα.  Το καλύτερο σε όλο αυτό είναι οι βόλτες με τους φίλους - κινηματογραφιστές για πλάνα στην πόλη και η περιπτερόμπιρα στο διάλειμμα, σε κάποια πλατεία! :)

Υπάρχει μια έντονη ποιητική διάσταση στην περιγραφή του έργου. Πώς αντιλαμβάνεσαι την «οπτική ποίηση» σε σχέση με το ντοκιμαντέρ;

Η ποίηση των λέξεων είναι ένας τρόπος να ειπωθεί κάτι που δεν χωρά στον απλό λόγο. Εύκολα φανταζόμαστε το αντίστοιχό στην οπτικοακουστική τέχνη. Όταν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο να κινηματογραφήσεις είναι ένα “όλο” που – ευτυχώς – δεν θα καταφέρεις ποτέ να περιγράψεις πλήρως. Πάντα θα διαφεύγουν τόσα, και ίσως τα πιο ουσιαστικά, από αυτά που επικοινωνεί η κυριολεξία του λόγου και της εικόνας. Χρειάζεσαι μία γλώσσα που να συμπυκνώνει εμπειρία, συναίσθημα και σκέψη. Να μην σημαίνει αλλά να γίνεται αίσθηση. Και αυτή – η γλώσσα – στα πλαίσια μίας ταινίας (ντοκιμαντέρ ή fiction), με τους περιορισμούς και τις προϋποθέσεις που έχει, τον πεπερασμένο χρόνο και την απεύθυνση σε δύο από τους πέντε μας αισθήσεις, θα πάρει μορφές αφαιρετικές και υπαινικτικές, τόσο φυσικά όπως ο λόγος των ανθρώπων έγινε και ποίηση πέρα από πρακτική κυριολεξία. Στην κίνηση αυτή, θα αφήσει να εισβάλει στο λεξιλόγιο της το άρρητο, το μη αναλυτικά περιγράψιμο. Άλλωστε, ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι το βλέμμα και μόνο ενός ανθρώπου δεν είναι κυριολεξία και ποίηση μαζί; Αυτό που λέω στην ουσία είναι ότι οι ζωές των ανθρώπων, όπως και οι τόποι και η φύση, έχουν ποίηση ή πιο σωστά, κάνοντας μία ταυτολογία, είναι φτιαγμένα με ποίηση. Πολλές φορές βρίσκω την τέχνη να αναπνέει ακριβώς στην ένταση που δημιουργεί η σχέση της ποίησης από την οποία είμαστε φτιαγμένα, με την ματαιότητα του να μετράμε τη ζωή σε δεκάρες. Και δεν υπονοώ ότι το δεύτερο είναι πάντα επιλογή. Για πολύ κόσμο αυτό είναι αναγκαιότητα. Πέρα από όλα τα παραπάνω, τα πιο αφηρημένα στοιχεία της εικόνας και η παύση της έλλογης πληροφορίας είναι ένας τόπος για τον κάθε θεατή να έχει λίγο χρόνο που μπορεί να τον κάνει ό,τι θέλει. Να ξεκουράσει το μυαλό, να “χαζέψει”, να ακούσει τη μουσική… Πράγματα που προσωπικά μου αρέσει να συμβαίνουν και θεωρώ και απαραίτητα για τον μεταβολισμό.

Κάπου Όπα

Προφανώς το Everything Alive is Radical αποτελεί μια ξεχωριστή εμπειρία. Τι θα ήθελες να αφήνει στον θεατή μετά το τέλος της ως καλλιτεχνική επίγευση;

Θα ήθελα να νιώσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι όσοι βρίσκουμε τον κόσμο αυτό τόσο παράλογα άδικο και βάναυσο και συνάμα, για άλλους λόγους, τόσο μαγικό και θαυμαστό. Και αυτός είναι άλλος ένας λόγος που έχει νόημα η ζωντανή φύση του Live Cinema: Είναι συνάθροιση.

Παράλληλα δουλεύεις και στο ντοκιμαντέρ «Music of the Unseen». Βλέπεις κάποια κοινά νήματα ή συνομιλίες ανάμεσα σε αυτά τα δύο έργα;

Υπάρχει σίγουρα ο κοινός τόπος της μουσικής. Το Music of the Unseen, ένα ντοκιμαντέρ για τον Tcha Limberger, έναν εν ζωή βιρτουόζο, τυφλό βιολιστή της gypsy jazz, αναδεικνύει την εσωτερική διαδρομή αυτού του χαρισματικού, γεμάτη ζωή καλλιτέχνη, ενώ έρχεται σε επαφή με την Ήπειρο και την μουσική της. Το γεγονός ότι είναι τυφλός, με ωθεί στο να ερευνήσω περαιτέρω την τέχνη του κινηματογράφου σε ό,τι αφορά την δυνατότητα να εγείρει κι άλλες αισθήσεις πλην της όρασης. Πώς  με τον συνδυασμό των δύο – εικόνας και ήχου – μπορούμε να προσεγγίσουμε την εμπειρία ενός κόσμου μη ορατού. Για άλλη μία φορά, ο ήχος σε πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά και η τέχνη, εφόδιο σε πείσμα των δυσκολιών. 

Πληροφορίες
​Ημερομηνία: Τρίτη 24 Μαρτίου 2026 | Ώρα έναρξης: 21:00
Τοποθεσία: Newman Cinema, Σεβαστουπόλεως 117, Αθήνα 115 26, 
Εισιτήριο: 10 ευρώ

Συντελεστές
Πέτρος Κολοτούρος: Σκηνοθεσία & Live editing
David Lynch: Σαξόφωνο
Αριστείδης Χατζησταύρου: κιθάρα
BLIP (Γιώργος Σταυρίδης και Γιώργος Στενός): Ηχοτοπία
Κάπου Όπα: προφορική ποίηση
Ηχοληψία: Βασίλης Καραγιάννης
Παραγωγή: Newman Cinema και Σόνια Χαραλαμοπίδου, Post Nomads Collective

Στις μέχρι τώρα προβολές έχουν συμμετάσχει 

- οι μουσικοί Dave de Rose, Δήμητρα Κουστερίδου, Marius Mathiszik, Βίκη Στείρη, Γιώργος Σταυρίδης, Θωμάς Μελετέας, Νίκη Κοκκόλη

- οι κινηματογραφιστές Γιώργος Γκουνέζος, Θάνος Λαγάρας, Γιώργος Παναγόπουλος, Άγγελος Γκιούνης, Βαγγέλης Μακροστέργιος

- επιπλέον συμμετοχές: Κλεοπάτρα Μάρκου, Alvina Chamberland, Πάττυ Σχοινά, Γιάννης Μισουρίδης, Νέλη Πουλοπούλου