«Ο Χορός Των Τεράτων» (Monster's Ball, 2001)
Στον αμερικανικό νότο, ένας λευκός ρατσιστής υπάλληλος φυλακών ερωτεύεται τη μαύρη σύζυγο ενός θανατοποινίτη που εκτέλεσε.
Ο «Χορός των Τεράτων» είναι μία ταινία σε δυο μέρη. Στη μέση της βρίσκεται μία ερωτική σκηνή - καταλύτης, που γεφυρώνει δυο εντελώς αντίθετους κόσμους. Ο Μαρκ Φόρστερ καταγράφει την οδύνη και την αποδοχή της απώλειας με τρόπο λιτό και εντελώς ρεαλιστικό. Οι περισσότεροι θα θυμούνται την ταινία, ως το φιλμ που έγραψε ιστορία δίνοντας για πρώτη φορά Όσκαρ Α’ Γυναικείου ρόλου σε μαύρη ηθοποιό. Και όχι άδικα. Η Χάλι Μπέρι ερμηνεύει σπαρακτικά τη Λετίσια και περνά από την κατάθεση ψυχής, στην ανάγκη του σώματος. Ο Φόρστερ τοποθετεί την αμερικανική ρατσιστική κοινωνία στο στόχαστρο και φέρνει δυο γενναίους ηθοποιούς (ο Μπίλι Μπομπ Θόρντον πλαισιώνει έξοχα τη Χάλι Μπέρι) σε πλήρη ερμηνευτική (πνευματική και σωματική) σύγκρουση.
«Ψάχνοντας Τη Χώρα Του Ποτέ» (Finding Neverland, 2004)
Η γνωριμία μιας νεαρής χήρας (Κέιτ Γουίνσλετ) και των τεσσάρων ανήλικων παιδιών της με τον θεατρικό συγγραφέα Τζέιμς Μπάρι (Τζόνι Ντεπ) οδηγεί στη δημιουργία ενός θρυλικού παραμυθιού με πειρατές, του «Πίτερ Παν»!
Ο Μαρκ Φόρστερ υμνεί τις «θεραπευτικές» ιδιότητες των παραμυθιών και γιορτάζει τη δύναμή τους να διαμορφώνουν συνειδήσεις και να αλλάζουν στάσεις ζωής. Προσπαθώντας να βρει ισορροπία ανάμεσα στο πάθος και την εγκράτεια, την τρέλα και τον ακαδημαϊσμό, ο Φόρστερ σκηνοθετεί μερικές πραγματικά εξαιρετικές σεκάνς (η αναπαράσταση του μύθου του ΠΙΤΕΡ ΠΑΝ, οι τελικές συγκινητικές σκηνές στο παγκάκι), αποκαλύπτει το ταλέντο του μικρού (τότε) Φρέντι Χάιμορ («Bates Motel») και κερδίζει επτά υποψηφιότητες (κι ένα χρυσό αγαλματάκι για τη μουσική του) για Όσκαρ.
«Stay» (2005)
Ένας ψυχίατρος προσπαθεί να αποτρέψει νεαρό ασθενή με την ικανότητα να κάνει δυσοίωνες προβλέψεις από το να αυτοκτονήσει.
Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Ναόμι Γουάτς και Ράιαν Γκόσλινγκ σε μία ταινία, σεναριακό αίνιγμα που μπορεί να είναι αδιέξοδα φιλόδοξη, αλλά παραμένει ένας συναρπαστικός γρίφος. Ο Φόρστερ αποπροσανατολίζει εσκεμμένα και παρασύρει το κοινό σε μία παραισθησιογόνα πόλη έχοντας ως αφηγηματικό πρότυπο το «Ξύπνημα Στον Εφιάλτη» με τον Τιμ Ρόμπινς. Ένα κινηματογραφικό τριπάκι που πρέπει να δεις για να το πιστέψεις!
«Πιο Παράξενο κι από Παράξενο!» (Stranger Than Fiction, 2006)
Εφοριακός ανακαλύπτει ότι είναι ήρωας μυθιστορήματος συγγραφέως που σκοτώνει πάντα όλους τους ήρωές της!
Ένα έξυπνο σενάριο που θυμίζει Τσάρλι Κάουφμαν και τρεις πρωταγωνιστές (Γουίλ Φέρελ, Έμα Τόμσον, Μάγκι Τζίλενχαλ) σε εξαιρετικά ερμηνευτικά κέφια. Το «Πιο Παράξενο κι από Παράξενο!» μπλέκει με ανορθόδοξο και συγκινητικό τρόπο την πραγματικότητα με το όνειρο, τη λογική με τη φαντασία, το γέλιο με το κλάμα, τη φιλοσοφία με την ψυχανάλυση και παραδίδει ένα κωμικοτραγικό, γλυκόπικρο και γεμάτο θαυμαστές ιδέες φιλμ.
«Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ» (World War Z, 2013)
Μπορεί να δημιούργησε αρνητικό θόρυβο πριν την κυκλοφορία του στις αίθουσες λόγω προβληματικών συνεργασιών και γυρισμάτων (με αποτέλεσμα ο προϋπολογισμός να εκτιναχθεί στο ύψος των 200 εκατομμυρίων δολαρίων), ο «Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ» όμως, δεν ανταποκρίνεται στο ολέθριο hype που τον συνόδεψε.
Συμπαθής προσθήκη σε μια κουρασμένη θεματικά κινηματογραφική μυθολογία ζωντανών νεκρών (το τηλεοπτικό «Walking Dead» ακολούθησε χρόνια μετά), η ταινία του Φόρστερ παρατηρεί (παρέα με τον Μπραντ Πιτ) έναν πανικόβλητο πλανήτη στο κατώφλι του ολοκληρωτικού αφανισμού. Μπορεί να μην υπάρχουν πρωτότυπες ιδέες, αλλά το φιλμ επιδεικνύει τις αρετές του στην εκτέλεση. Ο «Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ» απλώνεται στην οθόνη νευρικός, αγωνιώδης και με μερικές άκρως εντυπωσιακές σεκάνς δράσης (όπως η επίθεση στην Ιερουσαλήμ και η αναμέτρηση των επιβατών ενός αεροπλάνου με μια στρατιά από ζωντανούς νεκρούς), αξιοποιώντας τα τρομώδη στοιχεία του, και χωρίς να καταφεύγει στις εγγυημένες λύσεις του σπλάτερ, ρίχνει βάρος στον παράγοντα της περιπέτειας.
