3 βραβεία Όσκαρ
5 Γκράμις
2 Χρυσοί Φοίνικες
1 BAFTA
1 Χρυσή Σφαίρα
Ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες κινηματογραφικής (και όχι μόνο) μουσικής των καιρών μας, ο μαγικός Μισέλ Λεγκράν έφυγε σε ηλικία 86 ετών. Μαγικός, γιατί οι λυρικές παρτιτούρες του συμπλήρωναν ιδανικά τις κινηματογραφικές εικόνες που συνόδευαν και αυτόματα πλημμυριζαν την καρδιά μας με άφατο συναίσθημα. Χωρίς υπερανάλυση και αρκετές φορές χωρίς καν να σκεφτόμαστε τις ταινίες για τις οποίες γράφτηκαν.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη σπαρακτική μουσική υπογραφή του στις «Ομπρέλες του Χερβούργου» του Ζακ Ντεμί (Χρυσός Φοίνικας, 1964) και τα οδυνηρά «Je t' aime» του τραγικού έρωτα της Ζενεβιέβ και του Γκι στο «Scène du garage»; Την κυκλοτερή μελωδική ανάπτυξη του σαρδόνιου «The Windmills of Your Mind» (ένα από τα σπουδαιότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ για τη μεγάλη οθόνη και αποτέλεσε το πρώτο Όσκαρ του Λεγκράν) για το «Υπόθεση Τόμας Κράουν» (1968); 'Η τα δυο ακόμα Όσκαρ του: την εξομολογητική πλημμυρίδα του «Papa, Can You Hear Me?» από το «Yentl» της Μπάρμπρα Στράιζαντ και τη ρομαντική ποιότητα του «Summer of '42» (1971) του Ρόμπερτ Μάλιγκαν; Ο Λεγκράν ήταν ένας παραγωγικότατος μουσικός που έγραφε με το συναίσθημα και ενορχήστρωνε συναισθητικά αξιομνημόνευτες μελωδίες για την αγάπη.
Φωτογραφίες με τους Ζακ Ντεμί, Μάιλς Ντέιβις και Ιβ Μοντάν
Γεννημένος στο Παρίσι το 1932 με κλασική εκπαίδευση στο Κονσερβατόριο του Παρισιού, διέπρεψε ως συνθέτης, μαέστρος, ενορχηστρωτής και τζαζ πιανίστας. Πάνω απο 200 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές έχουν την τιμή να υπερηφανεύονται για τις μουσικές του, ενώ τη λαμπρή καριέρα του σημάδευσαν συνεργασίες με τους Μάιλς Ντέιβις, Κουίνσι Τζόουνς, Ρέι Τσαρλς, Αρίθα Φράνκλιν, Ντιόν Γουόργουικ, Φρανκ Σινάτρα, λάιζα Μινέλι, Άντι Γουίλιαμς, Νταϊάνα Ρος, Κίρι Τε Κανάουα, Νανά Μούσχουρη, Πέρι Κόμο, Νιλ Ντάιαμοντ και όχι μόνο.
Κινηματογραφικά ξεκίνησε το 1960 με την εμφάνιση της Νουβέλ Βαγκ. Συνεργάστηκε με την Ανιές Βαρντά στην εμβληματική «Κλεό από τις 5 έως τις 7» (Cléo de 5 à 7, 1962) και τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ στα «Bande à Part» (1964), «Ζούσε τη Ζωή της» (Vivre sa Vie, 1962), αλλά το ντελικάτο συνταίριασμα με τον Ζακ Ντεμί στα «Lola» (1961), «Τα Κορίτσια του Ροσφόρ» (Les Demoiselles de Rochefort, 1967) και κυρίως στις «Ομπρέλες του Χερβούργου» (Les Parapluies de Cherbourg, 1964) θα μείνει ιστορικό.
Πατήστε αβίαστα play σε οποιαδήποτε σύνθεση του. Έτσι οφείλουμε να τον τιμούμε.
