Σε μια βραδιά όπου προτιμήθηκε η ταινία που εκτιμήθηκε από αυτήν που αγαπήθηκε (και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό), ένα σχεδόν τετράωρο (με τις διαφημίσεις) περιορισμένο από πλευράς χιούμορ, σινεφιλίας και κλάσης, υπήρξαν δυο-τρεις στιγμές που ξεχώρισαν. Η μία ήταν ένα in memoriam του Ρομπ Ράινερ, παρουσιασμένο από τον Μπίλι Κρίσταλ, έξοχος και φρικτά υπενθυμιστικός της οσκαρικής εποχής του.

Ο οποίος θυμήθηκε την ζωή του με τον Ρομπ, ανακάλεσε την φιλμογραφία του και πώς όρισε μια μεριά του Χόλιγουντ τότε, είπε ένα πενάγλυκο «what fun we had» και υποστηρίχθηκε επί σκηνής από έναν θίασο πρωταγωνιστών του δημιουργού (Μπέιτς, Κιούζακ, Μουρ, Ράιαν, Κίφερ Σάδερλαντ, Μπένινγκ, Γκεστ, μεταξύ άλλων.) Η συγκίνηση ήταν απτή.

Το cinemagazine.gr για τον Ρομπ Ράινερ

Όταν το τρέχον «υλικό» δεν μπορεί να υποστηρίξει και πολλά (παρότι φυσικά ο Πολ Τόμας Άντερσον, ξέχωρα από τις όποιες διαφωνίες για την βραβευθείσα ταινία, είναι μείζονα παρουσία για κάθε εποχή), οι αναμνήσεις...ξαναγυρίζουνε. Οπότε, μολονότι το εκτεταμένο in memoriam το προσπάθησε σχετικά (όπως και με τον Ντελόν, έτσι και με την Μπαρντό απέτυχαν, οι τρισάθλιοι), ήταν χάρη στην γλυκύτητα της Ρέιτσελ ΜακΆνταμς για την Νταϊάν Κίτον, στην ανάμνηση του Ράινερ και την εν συνεχεία παρουσία της Στρέιζαντ που πήραμε μια υπενθύμιση ενός The Way We Were που από μια πλευρά οι σύγχρονες απονομές καλά κάνουν και δεν πολυ-υπενθυμίζουν, η σύγκριση είναι σκληρή.  

Η αναφορά στον Ρομπ Ράινερ και την σύζυγό του: