Αν κάποιος δεν επιχειρήσει να εξηγήσει γιατί το σινεμά είναι η τέχνη που είναι, ασύλληπτα σημαντική και στο κοινό και στους δημιουργούς, δεν θα μπορέσει ποτέ να εξηγήσει γιατί τόσοι άνθρωποι βρίσκουν σ' αυτό ένα τελικά αήττητο φάρμακο, ιδίως σε καιρούς γεμάτους ασθένεια. Το Cinema Cartography, ένα yt κανάλι-θησαυρός σε συνθέσεις που σε ξεκολλούν από τις καθημερινές κινούμενες άμμους, το επιχειρεί και, στον βαθμό που του αναλογεί, το εντοπίζει.

Από το ομογενοποιημένο Χόλιγουντ έως το αειφόρο, ρηξικέλευθο Χόλιγουντ κι από το αδιαυγές «σινεμά του δημιουργού» στο ακέραιο σινεμά της δημιουργίας, εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι κάνουν σινεμα που εκατομμύρια βλέπουν. Γιατί; Γιατί πίσω από τις εικόνες, πίσω από την μουσική τους, πίσω από τις ιστορίες και την ευόδωσή τους, υπάρχουν πάντα οι σκέψεις, οι ιδέες. Άλλοτε βαθυστόχαστες, άλλοτε κι όμως επιπόλαιες, άλλοτε βγαλμένες από την διερώτηση περί των αιωνίων (και αναπάντητων, ίσως) κι άλλοτε ακόμα-ακόμα από τις θυμικές σκέψεις-παυσίπονα μιας δύσκολης μέρας, το σινεμά συνίσταται στο σύνολο όλων αυτών που όλοι εμείς, δημιουργοί και θεατές, αισθανθήκαμε και βιώσαμε, όλων αυτών, που όπως θαυμάσια αναφέρει το δοκίμιο, η ανθρωπότητα καταγράφει για τον εαυτό της και για το μέλλον της. 

Κι αυτή η «συλλογική ατομικότητα», αυτή η ανίκητη ροπή μας να βλέπουμε, να συσχετιζόμαστε, να φαντασιωνόμαστε, να συμπίπτουμε και να διαφωνούμε, είναι μέρος μιας ψυχής που καθημερινά συντίθεται, καθημερινά δυναμώνει. Άλλωστε, το μεγαλείο το σινεμά, της έκφρασης και της δημιουργίας της δηλαδή, όπως επίσης κατάλληλα σημειώνει το βίντεο μέσω της αναφοράς στο «8½» του Φελίνι, είναι η έμφυτη δυνατότητα να μεταμορφώνεσαι. Όταν ακόμα και η συναίσθηση της δημιουργικής χρεωκοπίας μετασχηματίζεται σε μια ταινία για την δημιουργία, όπως συμβαίνει άλλωστε στο «8½», τότε ένα θαύμα καλύπτει το σινεμά μας. Και στα θαύματα πιστεύουμε.