Και όμως. Στην τρυφερή ηλικία των 53 ετών, απολαμβάνοντας αναγνώριση, καταφατικές απαντήσεις από παραγωγούς και στούντιο και κάτι σε κριτική αίγλη, ο Γιώργος Λάνθιμος αποσύρεται, ίσως προσωρινά, γιατί ο ρυθμός τον κατέβαλε.
Αυτό δεν είναι κάτι που υπόκειται σε κριτική. Κάποιος θα πει ότι άλλοι δημιουργοί κάνουν μία (ή και παραπάνω) ταινίες τον χρόνο για πολύ παραπάνω από 2-3 έτη, ωστόσο ουδείς γνωρίζει όχι μόνο τις αντοχές καθενός, αλλά το είδος της ψυχικής επένδυσης ενός δημιουργού στην εκάστοτε δουλειά του. Ο Λάνθιμος, και απολαμβάνει κάθε δικαίωμα, το κέρδισε κιόλας, αντιλαμβάνεται εαυτόν κατάκοπο και παίρνει ένα σαμπάτικαλ όπως είθισται να λέμε και στα χωριά μας. Άλλωστε, όπως ίσως όλοι ξέρουμε, όταν απελευθερωθούμε από την προσδοκία των άλλων, όλοι ξεκουραζόμαστε καλύτερα, βαθύτερα, ταχύτερα. Και οι μπαταρίες φορτίζουν. Σε 2-3 χρόνια θα τον περίμενα πίσω.
«Στο σημείο αυτό διερωτώμαι αν θα κάνω άλλες ταινίες. Δεν ξέρω, θα δούμε. Πρέπει να ξαναβρώ την χαρά παρασκευής τους. Θέλω να έρθει φυσικά, αντί να πιέζομαι», δηλώνει στις Financial Times. Δήλωση που πρακτικά συνεχίζει την λογική της περυσινής του δήλωσης στο Collider: «Δεν μπορώ να το συνεχίσω αυτό. Είμαι βέβαιος. Είναι μεγάλο σφάλμα. Χρειάζομαι διάλειμμα. Το έχω ξαναπεί παλαιότερα αυτό και μετά ακολούθησαν τρεις συνεχόμενες, αλλά το εννοώ. Κάποια στιγμή οι δυνάμεις εγκαταλείπουν. Είναι αυτή η στιγμή.»
Πάντως, καλώς εχόντων των πραγμάτων, κι εφ' όσον ο άνθρωπος πάρει αυτό που χρειάζεται και αξίζει, για την ώρα το παίρνει από την ενασχόληση με την Φωτογραφία, υπάρχουν δύο σχέδια που «γράφουν το όνομα του πάνω τους», με την έννοια ότι αποτελούν δύο σχέδια που αφήνει σκόπιμα σε εκκρεμότητα. Το «My Year of Rest and Relaxation» (κατάλληλος για την περίσταση τίτλος) της Οτέσα Μόσφεγκ (η οποία αν θυμάστε συν-σεναριογραφεί το «Three Incestuous Sisters» με την Ρόρβακερ) και το «Fatale» του Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ για μια πληρωμένη δολοφόνο.
Ανεξάρτητα από την προσωπική άποψη του καθενός για το έργο του, μια άποψη αναφέρω, θα ήταν ωφέλιμο το διάλειμμα αυτό να ακολουθηθεί κι από μια αυτο-επανεφεύρεση. Η (επιτυχής μεν) «Βουγονία» ίσως το δείχνει αυτό.
