Η πλάκα που μας κάνει ο Ρούμπεν Έστλουντ θα τον φέρει ή λίαν συμπαθή σε κάποιους ή must to avoid σε άλλους, ίσως περισσότερους. Όπως και να έχει, όπου και αν ανήκετε, έχουμε νεότερα από την κεντρική ιδέα και όχι ακριβώς την πλοκή, εδώ που τα λέμε.

Η ταινία εκτυλίσσεται στην διάρκεια μιας πτήσης από το Λονδινό στο Σίδνεϊ, με επιβάτες αθλητές και λάτρεις του κρίκετ που επιστρέφουν έπειτα μια μεγάλη αθλητική ήττα στην Αγγλία. Η ιστορία λέγεται ότι εμπνέεται από έναν κλασικό θρύλο (κλασικό για τους φανς του κρίκετ) που λέει ότι ο Ντέιβιντ Μπουν, Αυστραλός παίκτης του κρίκετ, είχε κατεβάσει 52 κουτάκια μπύρας σε μια ανάλογη πτήση. Υπήρξαν λέει (ξεμέθυστοι) επιβάτες της πτήσης εκείνης, πίσω στο 1989, που το επιβεβαιώνουν.

Το σημείο καμπής της πλοκής είναι όταν το σύστημα της Ψυχαγωγίας της πτήσης κλατάρει και οι ιθύνοντές της φτιάχνουν μια αυτοσχέδια οθόνη για να προβάλλουν μια ταινία ώστε να καλμάρει ο εξαγριωμένος πληθυσμός. Και η ρήξη έρχεται όταν καλούνται να διαλέξουν ανάμεσα στο Leviathan του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ και μια κωμωδία του Άνταμ Σάντλερ. Κι ενώ η διαφωνία μαίνεται οι τεχνικοί του αεροσκάφους ανοίγουν το δάπεδο του αεροσκάφους να επιδιορθώσουν την βλάβη ενεργοποιώντας μια αλυσίδα γεγονότων που, ας πούμε, βλάπτει την πτήση καθαυτή.

Ή, όπως απλά το λέει ο Έστλουντ, «οι επιβάτες δεν θέλουν να δουν Ζβιάγκιντσεφ και το αεροπλάνο πέφτει».

Δεν μπορείς να μην τον αγαπάς.

Ο Σουηδός έχιε καταφέρει έξοχη φασαρία γύρω από την ταινία που αποσκοπεί σε «3ο Χρυσό Φοίνικα», μέχρι και πρεμιέρα της σκέφτεται σε κανονική πτήση πριν την πρεμιέρα των Καννών το 2027.

Ναι, έχει πλάκα όλο αυτό, ο άνθρωπος δεν ανησυχεί και μόνο για το μπαράζ σαρκασμού που θα δεχθεί αν τούτο αποτύχει, πράγμα που από μόνο του αποκαλύπτει πως είναι ένας αυτάρεσκος γλύκας που, κατά τα φαινόμενα, έχει κάτι λαμπρά σατιρικό να πει για την κατάσταση του είδους μας.