Ο Σεμπάστιαν Σταν, ηθοποιός με γερό εμπορικό βιογραφικό στη Marvel αλλά και ενδιαφέρουσες συνεργασίες με σημαντικούς δημιουργούς, βρίσκεται αυτήν την περίοδο στις Κάννες με αφορμή μια τέτοια, την συμμετοχή του στη νέα ταινία του Ρουμάνου Κρίστιαν Μουνγκίου, «Fjord», και δεν έχασε την ευκαιρία να δηλώσει πως ακόμα προσπαθεί να συνέλθει από τον ρόλο του ως Ντόναλντ Τραμπ στην ταινία «The Apprentice» (2024) του Αλί Αμπάσι. Εκείνη η ταινία είχε κάνει πρεμιέρα επίσης στο Φεστιβάλ Καννών λίγους μήνες πριν την επανεκλογή του Τραμπ, η οποία πλέον είναι πραγματικότητα.

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το πώς αισθάνεται σχετικά με αυτό, ο Σταν αρχικά απάντησε με μια έκφραση του προσώπου που προκάλεσε γέλια στους παριστάμενους, αμέσως μετά όμως έσπευσε να διευκρινίσει πως δεν θεωρεί ότι το ζήτημα είναι για γέλια, καθώς η Αμερική βρίσκεται σε δεινή θέση εξαιτίας του Προέδρου. Η ίδια η ταινία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς η προβολή της στις Κάννες και η διανομή της στις αίθουσες λίγο έλειψε να ματαιωθούν εξαιτίας της όχι ευνοϊκής απεικόνισης του Τραμπ.

Στη συνέχεια η συνέντευξη στράφηκε στην ταινία για την οποία βρίσκεται τώρα ο Σταν στο φεστιβάλ, το «Fjord» του Κρίστιαν Μουνγκίου. Το νέο φιλμ του σπουδαίου Ρουμάνου δημιουργού απέσπασε ένθερμες κριτικές και ήδη περιγράφεται ως μια από τις καλύτερες ταινίες του φετινού φεστιβάλ. Ο Σταν παίζει έναν υπερσυντηρητικό Χριστιανό οικογενειάρχη στη Νορβηγία, συμπρωταγωνιστεί με τη Ρενάτε Ρέινσβε («Sentimental Value») και αποσπά εγκωμιαστικές κριτικές για την ερμηνεία του.

Ο ηθοποιός θεωρεί πως η ταινία μπορεί να διαδραματίζεται στη Νορβηγία και να φέρει την υπογραφή ενός Ρουμάνου, αφορά όμως σε όλο τον κόσμο, ακόμα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς μιλά για τον διχασμό που κυριαρχεί σε κάθε έκφανση της δημόσιας ζωής. Περιέγραψε τον ρόλο ως πρόκληση για εκείνον και ως μια από τις πιο σημαντικές εμπειρίες της μέχρι τώρα καριέρας του στην υποκριτική. Εξέφρασε μάλιστα τον θαυμασμό του για τον Μουνγκίου, το σινεμά του οποίου εκτιμά από όταν είδε, το 2016, το «Graduation» στο σινεμά – και πώς να μην, τέτοια ταινιάρα που είναι, λέμε εμείς.