Όταν το βιντεοκλίπ έγινε τέχνη: Ο Μάικλ Τζάκσον και οι σκηνοθέτες του [videos]

Από τον Μάρτιν Σκορσέζε, μέχρι τον Ντέιβιντ Φίντσερ, η πιο λαμπρή εποχή του βιντεοκλίπ (και της ποπ μουσικής), είχε σπουδαίους καπετάνιους στο πηδάλιο.

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Όταν το βιντεοκλίπ έγινε τέχνη: Ο Μάικλ Τζάκσον και οι σκηνοθέτες του [videos]

Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να μιλήσει κανείς για την συμβολή του Μάικλ Τζάκσον στην σημασία, την όψη και, γιατί όχι, την τέχνη του βιντεοκλίπ. Η άνοδος του άστρου του προηγείται αρκετά χρόνια μεν, η αναγωγή του όμως σε σουπερστάρ δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την αναβάθμιση της Εικόνας που έφερε η ύπαρξη του MTV, η δεκαετία του '80 και φυσικά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν ένας ανεπανάληπτος χορευτής μαζί με ένα αστέρι του φακού κανονικό.

Κι αν η μουσική φαίνεται να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, τα φαινόμενα απατούν. To άλμπουμ Thriller του 1982 είχε 9 τραγούδια και...7 singles, ενώ το Billie Jean του δίσκου (το...δεύτερο single) θεωρείται ένας από τους πυλώνες που στήριξαν την διασημότητα του MTV αλλάζοντάς του πολιτισμική θέση. Ναι, ήταν ακόμα μια εποχή που το μέσο στηριζόταν στο καλλιτεχνικό προϊόν. Το τραγούδι ήταν πριν και πάνω από το βιντεοκλίπ του.

Η αλήθεια είναι πως το άρμα της διασημότητας του MJ, βασισμένο πάντα στο τι μουσική έφτιαχνε και παρουσίαζε ο άνθρωπος, άλλαξαν τον ποπ κόσμο, συγκρίσιμα μόνο με αυτό που είχε καταφέρει ο Έλβις Πρίσλεϊ περίπου 30 χρόνια νωρίτερα. Ο Τζάκσον, πέρα από την παραγωγική ευφυία, είχε και την εξυπνάδα να περιστοιχίζεται από καλλιτέχνες που ήξεραν τη δουλειά όχι απλά καλύτερα αλλά ευρηματικότερα από τον καθένα. Έτσι λοιπόν, μαζί με τον Κουίνσι Τζόουνς που παρήγαγε τον MJ ήδη από το 1979 (Off the Wall) και τώρα τον συνόδευε με ασφάλεια στην δεκαετία που η Εικόνα πήρε τα γκέμια, ο Τζάκσον και οι άνθρωποί του είδαν την δυνατότητα που η Εικόνα αυτή υλοποιούσε.

Το βιντεοκλίπ του Thriller ήταν -και από μια πλευρά παραμένει- κάτι ασύλληπτο. Ένα πανάκριβο σκηνοθετημένο μικρού μήκους, στο οποίο όμως ακόμα και σήμερα το ακριβότερο εφφέ είναι ο Τζάκσον και η χορογραφία του (ανήκει στην Μάικλ Πίτερς), διάρκειας σχεδόν 14 λεπτών. Από εδώ και μετά τα βιντεοκλίπ του Τζάκσον θα ήταν λιγότερο ή περισσότερο ποπ γεγονότα και συχνά ακριβοί (καλλιτεχνικά) δημιουργοί θα επιστρατεύονταν να τα σκηνοθετήσουν.

Από το πλήθος που ακολουθεί την καριέρα του κρατήσαμε τους πιο επώνυμους υπογράφοντες. Τον Τζον Λάντις - που επανέκαμψε αργότερα με το τεχνο-ντελίριο του Black or White που χάλασε κόσμο στην πρώτη του εμφάνιση, τον Φράνσις Φορντ Κόπολα που έφτιαξε για την Ντίσνεϊ αυτό το (σχετικά άγνωστο) ταινιάκι που σας παρουσιάζουμε, τον Μάρτιν Σκορσέζε που άρπαξε φωτιά μαζί με τις κάμερές του στο αλήτικο Bad, τον Ντέιβιντ Λιντς που χρειάστηκε μερικά δευτερολεπτα ονειροπαρσίας για να teasάρει το Dangerous (που αν δεν έπεφτε με την σειρά του στην αλλαγή των εποχών - Nirvana calling - θα είχε αποκατασταθεί σαν ένας σπουδαίος ποπ δίσκος, συγκρίσιμος με τους προκατόχους του), τον Ντέιβιντ Φίντσερ που με το Who Ιs Ιt και την ίδια εποχή τις δουλειές με την Μαντόνα και τον Τζορτζ Μάικλ όρισε κυριολεκτικά μια όψη των '90ς.

Ιδού λοιπόν. Από τα εφφέ του Ρικ Μπέικερ στα σκαλοπάτια που αναβοσβήνουν, κι από την τεχνολογική πανδαισία στο high fashion sexiness (ναι, αυτό το κλιπ του Χερμπ Ριτς που επίσης με Μαντόνα και Κρις Άιζακ είχε εμπνεύσει τα '90ς), και τις ατελείωτες συμμετοχές διασημοτήτων, γνέφουμε, αγαπησιάρικα παρά νοσταλγικά, στον Μάικλ Τζάκσον και την εποχή του.