«Ένα άτομο δεν μπορεί να κάνει πολλά διαφορετικά είδη ταινιών. Είναι πιθανό να μπορείς να φας πολλά διαφορετικά ήδη φαγητού από όλο τον κόσμο πηγαίνοντας σε ένα εστιατόριο, αλλά το αποτέλεσμα αυτής της αφθονίας είναι να χαλούν η ποιότητα και η γεύση. Το ίδια και όταν κάνεις ταινίες. Αν και οι ταινίες μου μοιάζουν όμοιες μεταξύ τους, πάντα προσπαθώ να εκφράσω κάτι καινούριο και έχω ξεχωριστό ενδιαφέρον για κάθε φιλμ. Είμαι σαν ένας ζωγράφος που συνεχώς ζωγραφίζει το ίδιο τριαντάφυλλο ξανά και ξανά».

Ο Γιασουτζίρο Όζου κινηματογράφησε όπως κανείς άλλος, σε μια μεταβατική Ιαπωνία, τα ενδότερα των οικογενειακών σχέσεων, τις χαρές, τις πίκρες, τις απογοητεύσεις και τις γιορτές, το χάσμα των γενεών, τη μοναξιά των γηραιότερων, την αφέλεια των νέων, τις σκανδαλιές των παιδιών.

Θυμόμαστε τον μεγάλο δημιουργό μέσα από μία εξαιρετική δουλειά του Kogonada, που υπήρξε ένας από τους γνωστότερους video essayists που ασχολήθηκε σε βάθος με το έργο του Όζου, πριν μεταπηδήσει στη σκηνοθεσία. 

Το The Way of Ozu εξηγεί με τον τρόπο του την παραπάνω δήλωση του Όζου, πως δηλαδή το «ίδιο» ήταν τόσο διαφορετικό κάθε φορά.